Zdrowie mężczyzn

Schizofrenia paranoidalna

Pin
Send
Share
Send
Send


Schizofrenia paranoidalna jest częstym typem schizofrenii, który prowadzi do zakłócenia procesów myślowych, zmiany afektu i apatii, nadmiernego pobudzenia i rozproszenia uwagi, problemów z pamięcią itp. Bez leczenia osoby ze schizofrenią paranoidalną tracą zdolność do kontaktów towarzyskich. Choroba zaczyna się zwykle po 20 latach.

Nie przeprowadzono badań klinicznych wskazujących dokładne przyczyny choroby. Lekarze uważają, że głównym czynnikiem prowokującym schizofrenię paranoidalną jest dysfunkcja mózgu. W szczególności brak równowagi między produkcją neurotransmiterów tkanki mózgowej, a także dzienne wahania adrenaliny, noradrenaliny, serotoniny. Substancje te zapewniają połączenie między funkcjonowaniem indywidualnych reakcji psychicznych a optymalnym nastrojem.

Dodatkowe czynniki zwiększające ryzyko rozwoju choroby:

  • wywiad rodzinny dotyczący zaburzeń psychotycznych
  • stres we wczesnym dzieciństwie
  • wpływ infekcji wirusowej wewnątrzmacicznej,
  • niedożywienie płodu,
  • starszy wiek rodziców
  • wykorzystywanie fizyczne lub seksualne
  • stosowanie substancji psychotropowych w okresie dojrzewania.

Przebieg schizofrenii paranoidalnej to:

  • ciągły (przewlekły)
  • epizodyczny (napadowy) z narastającą wadą,
  • epizodycznie ze stabilną wadą
  • epizodyczna remisja.

Pierwszymi objawami schizofrenii paranoidalnej u większości pacjentów są tępota uczuć, zanikanie reakcji emocjonalnych i nieadekwatność emocjonalna. Stany te przejawiają się w wyraźnej rozbieżności między jakością emocji a naturą bodźca, który je wywołuje. Istnieje bezpodstawne nietrzymanie moczu, nieufność, podejrzliwość, gniew i agresja wobec tubylców, wiele śmiesznych grymasów i gestów, nadmierna religijność, megalomania - pewność posiadania specjalnych mocy. Jednocześnie relacje z ludźmi, którzy nie wymagają duchowej bliskości, pozostają na tym samym poziomie.

Ponadto początkowe objawy schizofrenii paranoidalnej przejawiają się w postaci zawężenia zakresu zainteresowań i hobby związanych z poprzednim pacjentem. Tacy ludzie nie są zaangażowani w nic: siedzą w domu lub gdzieś wędrują bez celu. Ich niższe instynktowne uczucia słabną: schizofrenicy stają się mniej wrażliwi na głód, przestają dbać o ich wygląd, ignorują standardy higieny. Objawy te utrzymują się przez 10 lat lub dłużej.

Czasami zaburzenia emocjonalne nie pojawiają się natychmiast, ale jakiś czas po wystąpieniu choroby. Pacjent obawia się złudzeń i halucynacji. Fabuła (główna idea) delirium to innowacja, zazdrość, prześladowanie, wynalazek, związki. Jednocześnie pacjent nie tylko wyraża urojenia, ale także stara się ożywić: odkryć swoich wrogów, ujawnić wyimaginowanych rywali, wdrożyć obsesyjne pomysły przy pomocy różnych przypadków itp. Rozwój politematycznych urojeń, który ma kilka wątków fabularnych związanych przeze mnie.

W niektórych przypadkach zespół parafreniczny występuje w schizofrenii paranoidalnej. Wzrasta tło nastroju, a pomysły zmieniają się ze złośliwych na „życzliwe”. Pacjent ma złudzenia o wielkości absurdalnej i fantastycznej treści. Na przykład wierzy, że ma specjalną misję.

Z halucynacyjnym wariantem choroby, urojenia są mniej usystematyzowane i nie trwają długo. Dotykowe i werbalne (werbalne) halucynacje są bardziej wyraźne. Schizofrenikowi wydaje się, że ktoś do niego dzwoni, skarci go, komentuje jego zachowanie. W rezultacie odczuwa niepokój, depresję i strach. Stopniowo głosy dochodzące z zewnątrz są przekształcane do wewnątrz. Pacjent uważa, że ​​brzmi w jego głowie (pseudo-halucynacje). Prowadzi to do rozwoju zespołu Kandinsky'ego - Clerambo - kombinacji pseudohalucynacji, urojeń wpływu i automatyzmu umysłowego. Ta ostatnia implikuje uczucie brzmiące własnymi myślami: pacjent czuje, że jego myśli są słyszane przez otaczających go ludzi. Niektórzy ludzie cierpią na halucynacje węchowe - są nawiedzani przez zapachy krwi, zwłok, gazu itp. Wrażenia te powstają, gdy powstają w wyniku zakłócenia transmisji mediatorów mózgu.

Istnieją objawy przypominające nerwicę schizofrenii paranoidalnej, które są charakterystyczne dla powolnej postaci choroby. Objawiają się obsesjami (obsesyjnymi myślami), fobiami (obsesyjnymi lękami), kompulsjami (obsesyjnymi działaniami), hipochondrialnymi dolegliwościami, dysmorfią lub depersonalizacją. Cechą wyróżniającą obsesje jest potężna siła przymusu. Pacjent może spędzać godziny bezsensownych rytuałów w obecności innych.

Fobie w schizofrenii tracą swój emocjonalny komponent. Pacjent może spokojnie mówić o swoich lękach, nawet najbardziej absurdalnych (na przykład strach przed indywidualnymi literami). Dolegliwości hipochondryczne są całkiem fantastyczne: pacjent przypuszczalnie czuje, jak jelita w żołądku zlepiają się razem lub jak krew przepływa przez naczynia. Depersonalizacja przejawia się w skargach na zmianę siebie i bolesną nieczułość.

Diagnostyka

Diagnozę choroby przeprowadza się na podstawie obrazu klinicznego. Wymaga to wyraźnego wyrażenia głównych objawów schizofrenii paranoidalnej - zaburzeń mowy, halucynacji, urojeń, zaburzeń emocjonalnych i wolicjonalnych. Po przeanalizowaniu tych informacji psychiatra określa rodzaj patologii.

Ważnym kryterium diagnostycznym jest brak ostrej przejściowej (krótkotrwałej, przejściowej) psychozy, zdezorganizowanej mowy, przewlekłych i organicznych zaburzeń urojeniowych, zachowań zdezorganizowanych lub katatonicznych, zaburzeń schizoafektywnych. Te ostatnie obejmują hipomanię, mroczny, zły nastrój, wymazaną depresję. Powinien także wykluczać fakt wywołanych urojeń, które występują podczas wychowywania dziecka przez rodziców chorych psychicznie.

Leczenie schizofrenii paranoidalnej jest długie i wymaga udziału zespołu specjalistów medycznych. Składa się z kilku okresów: aktywnego, stabilizującego i wspierającego. Na etapie aktywnej terapii głównym zadaniem jest wyeliminowanie produktywnych objawów choroby. Trwa od 7 do 30 dni. Z objawami halucynacji klasyczne neuroleptyki sprawdziły się dobrze. W obecności pobudzenia psychomotorycznego dodatkowo przepisywane są aminazyna, azaleptyna, tizertsin. Leki te hamują ostre objawy patologii, ale mają wiele skutków ubocznych. Nie eliminują też charakterystycznych zmian osobowości, które rozwijają się w schizofrenii paranoidalnej.

W walce z chorobą powołanie atypowych leków przeciwpsychotycznych jest bardziej obiecujące. Nie tylko wpływają na produktywne objawy schizofrenii, ale także hamują rozwój zmian osobowości. Na tle ich stosowania efekty uboczne występują rzadziej. Aby leki mogły wykonywać swoją pracę z wysoką jakością, pacjent musi przestrzegać harmonogramu i dawkowania.

Następnie kontynuuje się leczenie odkładającymi się postaciami neuroleptyków - depot Klopiksol, dekanian haloperidolu, depot Fluanksol. Te leki są dostępne w ampułkach i są wstrzykiwane 1 raz w ciągu 2-4 tygodni. Ponieważ substancja lecznicza jest uwalniana stopniowo, utrzymuje się jednolite stężenie neuroleptyku we krwi. Lekarstwa na depot są przepisywane pacjentom, którzy odmawiają przyjmowania własnych tabletek.

Gdy odporność (odporność) organizmu na leki przeciwpsychotyczne, konieczna jest jednostronna terapia elektrowstrząsowa. Jest to metoda leczenia neurologicznego i psychiatrycznego, w której prąd elektryczny przechodzi przez mózg pacjenta. Powoduje drgawkowy napad padaczkowy, który zapewnia efekt terapeutyczny.

Na etapie leczenia stabilizującego dawka stosowanego leku jest zmniejszona. Czas trwania tego okresu wynosi od kilku miesięcy do sześciu miesięcy. Następnie następuje dalsza terapia, której zadaniem jest zapobieganie zaostrzeniu schizofrenii i konsolidacja uzyskanych wyników. Po wyeliminowaniu ostrych objawów i wypisaniu ze szpitala leki nie są zatrzymywane. W przeciwnym razie jest obarczony powrotem objawów schizofrenii i rozwojem nawrotu.

Wynik choroby

Przy odpowiednim leczeniu objawy choroby, takie jak pseudo-halucynacje lub systematyczne majaczenie, stają się mniej wyraźne. Zastępuje je objaw monologu: pacjent odpowiada na proste pytania z nieskończenie długimi frazami. Jego mowa jest pozbawiona jakiejkolwiek treści i znaczenia, chociaż pozostaje poprawna gramatycznie. Pojawia się także charakterystyczna wada schizofreniczna - nieodwracalne zmiany w osobowości i psychice osoby.

Wobec braku odpowiedniej terapii ludzie, którzy od dawna cierpią na schizofrenię paranoidalną, stają się emocjonalnie i flegmatyczni. Zakres ich zainteresowań jest znacznie zawężony, motywy działania są nieobecne lub słabo wyrażone. Z biegiem czasu objawy choroby nasilają się, a kontakt z prawdziwym światem zostaje całkowicie utracony. Często osoby takie są odwiedzane przez myśli samobójcze i uporczywą aktywność samobójczą skierowane zarówno na samego pacjenta, jak i na otaczających go ludzi.

Ten artykuł jest publikowany wyłącznie w celach edukacyjnych i nie jest materiałem naukowym ani profesjonalną poradą medyczną.

Treść

Schizofrenia paranoidalna objawia się głównie przez naruszenie procesów myślenia, które wyraża się głównie w zniekształconej percepcji lub paranoicznym zachowaniu i myśleniu [6].

Obraz kliniczny charakteryzuje się stosunkowo stabilnymi, zwykle paranoidalnymi urojeniami [7]. Schizofrenia paranoidalna objawia się częściej urojeniami prześladowań, wielkości, związków, ekspozycji, a czasami innych urojeń, takich jak złudzenia zazdrości, erotyki lub ipohodrichichesky nonsens [4]. Postawy urojeniowe powstają albo gwałtownie, jako wgląd, albo stopniowo w procesie restrukturyzacji osobowości [2]. Halucynacje słuchowe występują częściej niż halucynacje dotykowe, węchowe i smakowe [4]. Objawy katatoniczne, zaburzenia wolicjonalne i mowy, a także zaburzenia sfery emocjonalnej są zwykle łagodne [7].

Schizofrenii paranoidalnej może towarzyszyć nadmierna religijność [8].

Następuje spadek aktywności umysłowej (spadek potencjału energetycznego).

U pacjentów ze schizofrenią paranoidalną z objawami depresyjno-urojeniowymi można stwierdzić utrzymującą się aktywność samobójczą [4].

Czasami istnieją dwa typy schizofrenii paranoidalnej halucynacyjnej (pseudo-halucynacyjnej) i urojeniowej, w zależności od częstości występowania na obrazie choroby jednego lub drugiego [9]. L. M. Yelgazina (1958) i E. D. Sokolova (1967) również wyróżnili te warianty kursu (tj. Halucynozę i występowanie zaburzeń urojeniowych). L. M. Yelgazina argumentował, że nawet na początkowym etapie rozwoju choroby możliwe jest określenie halucynacyjno-urojeniowego lub urojeniowego wariantu rozwoju choroby.

Etapy rozwoju choroby Edytuj

Schizofrenia paranoidalna zwykle przechodzi przez kilka etapów, ze stereotypem rozwoju choroby: początkowym, paranoicznym (stadium majaczenia, któremu nie towarzyszą halucynacje i automatyzm umysłowy), paranoikiem (etap majaczenia z niesystematycznymi urojeniami o politycznej treści i halucynacjach, lub zespołem Kandinsky'ego - zespół Clerambo) uderzenie), parafreniczne (parafreniczne) z fantastycznym delirium i zakończeniem choroby, ostatecznym stanem jest wyraźny defekt schizofreniczny [9]. Jednak konsekwentna zmiana zespołów psychopatologicznych w schizofrenii paranoidalnej nie jest konieczna i nie zawsze jest obserwowana [10]: 11. W literaturze opisano szybkie przypadki przejściowego zespołu paranoidalnego w zespole parafrenicznym, z pominięciem stadium paranoidalnego i omamowo-paranoidalnego, takie przypadki wskazują na niekorzystny przebieg choroby [10]: 105.

Początkowy etap choroby może objawiać się zaburzeniami psychopatycznymi (zaburzenia podobne do zaburzeń osobowości), depersonalizacją, obsesjami, senestopatiami lub hipochondriami [9]. U niektórych pacjentów w początkowej fazie obserwuje się nieufność, zawężanie zakresu zainteresowań, zanik reakcji emocjonalnych i sztywność [9]. W halucynacyjnym wariancie schizofrenii paranoidalnej na początkowym etapie można zaobserwować zaburzenia psychopatyczne (pseudo-psychopatyczne) i podobne do nerwicy (pseudo-neurotyczne) [9]. Okres początkowy może wynosić od 10 lat lub dłużej [9].

Gdy pojawia się manifestacja choroby, interpretacyjne bzdury pojawiają się zwykle z różnym stopniem usystematyzowania urojeń [9]. Systematycznym urojeniom interpretacyjnym mogą towarzyszyć hiperbulia, to znaczy zwiększona wolicjonalna aktywność pacjentów: pacjenci ze złudzeniami wynalazku lub reformującymi zwracają się do różnego rodzaju instancji, aby natychmiast wdrożyć swoje pomysły, pacjenci ze złudzeniami prześladowań starają się znaleźć swoich wrogów, pacjenci ze złudzeniami zazdrości robią wszystko, co możliwe, aby ujawnić swoich wyimaginowanych rywali itd. [9] Czasami psychoza, która charakteryzuje się wysokim stopniem usystematyzowania monotematycznych urojeń, jest dość opóźniona Przez długi czas wyróżnia się w tych przypadkach specjalny podtyp schizofrenii paranoidalnej, schizofrenii paranoicznej [9]. Schizofrenia paranoidalna przystosowana do użytku w Federacji Rosyjskiej nosi kod F22.82 i należy do grupy zaburzeń urojeniowych.

Następnie etap paranoiczny można zastąpić syndromem Kandinsky'ego-Klerambo, który może być poprzedzony pojawieniem się automatyzmu umysłowego, niepokoju i lęku pobudzenia, poczucia strachu i zbliżającego się niebezpieczeństwa [9]. Zespół ten może powstawać na różne sposoby: czasami występują zaburzenia urojeniowe z jednym lub dwoma rodzajami automatyzmu umysłowego, a czasami, oprócz złudzeń dotyczących wpływów i prześladowań, rozwija się ideator lub inne rodzaje automatyzmu umysłowego wraz ze stopniową ekspansją ich kręgu i tworzeniem kompletnego zespołu mistrzowskiego [9].

Następnie następuje etap parafrenii (zespół parafreniczny). Pojawienie się objawów parafrenii w obrazie klinicznym zespołu Kandinsky'ego - Clerambo następuje stopniowo [9]. Pomysły na wpływy mogą zmienić się ze złośliwego na „życzliwe”, podnosi się nastrój. Następnie następuje złudzenie wielkości fantastycznej i absurdalnej treści (na przykład pacjent może wierzyć, że ma specjalną misję, że wpływa na losy wszystkich ludzi, a nawet Wszechświata itp.) [9]. W rubryce „schizofrenia paranoidalna” zawarta jest Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób 10-rewizja (F 20,0 20,0) schizofrenia parafinowaktóra nie ma niezależności nozologicznej, ale jest uważana za rodzaj (etapowej) paranoidalnej schizofrenii.

Ostatnim etapem jest defekt schizofreniczny (stan wadliwy) lub stan końcowy. Może powodować schizofazję (zjawisko, w którym mowa ma prawidłową strukturę gramatyczną, ale pozbawiona jest jakiegokolwiek znaczenia lub treści) [9]. Zachowanie pacjentów ze schizofazją jest zazwyczaj uporządkowane, zewnętrznie poprawne [9]. W końcowych stanach schizofrenii paranoidalnej diagnoza zmienia się na resztkową schizofrenię (F 20,5 20,5).

Zachodni badacze kliniki schizofrenii Edytuj

Karl Kleist (1947) zidentyfikował następujące formy schizofrenii paranoidalnej: typowe, nietypowe, rozległe i połączone [10]: 14. W formach nietypowych i złożonych najczęściej obserwowano przebieg remisyjny [10]: 14.

Gohe Alfred [en] (1934) uważał, że cechą charakterystyczną schizofrenii paranoidalnej są zmiany osobowości poprzedzające doświadczenia urojeniowe [10]: 14. Jego zdaniem systematyzacja majaczenia jest mniej charakterystyczna dla schizofrenii paranoidalnej, charakterystyczny jest raczej jej ostry rozwój, a wraz z postępem choroby rozwój majaczenia staje się coraz bardziej niespójny i dziwny [10]: 14.

Karl Leonhard (1957) podzielił psychozę endogeniczną na wiele form, z psychozą paranoidalną przypisaną usystematyzowanej schizofrenii, formie parafrenii, którą Emile Kraepelin wyróżnił jako schizofrenię paranoidalną [10]: 14.

G. Benedetti (1962) wskazał na charakterystyczny zespół schizofrenii paranoidalnej - zespół omamowo-paranoidalny [10]: 16. Według jego badań początek choroby może być ostry lub powolny, a przebieg może być liniowy lub falisty [10]: 16. Benedetti przypisał wszystkie znane formy parafrenii schizofrenii paranoidalnej [10]: 16.

Stany oweroidalne Edytuj

W schizofrenii paranoidalnej może również wystąpić zespół oniryczny. TA Klimusheva (1965) opisał cechy stanów onirycznych w schizofrenii paranoidalnej z zespołem Kandinsky'ego - Clerambo [10]: 9. У наблюдаемых ею больных онейроидные состояния были в виде «ориентированного» онейроида, были непродолжительны по времени, характеризовались чувством «сделанности», а их развитие происходило на фоне переходящей галлюцинаторно-бредовой спутанности или кататонической симптоматики [10] :9 .

При начале заболевания протекание онейроидных состояний происходило в рамках зрительных псевдогаллюцинаций, они были кратковременными, неразвёрнутыми и аффективно (эмоционально) насыщенными [10] :10 . Онейроидные состояния в стадии выраженного процесса имеют сложную структуру с истинными галлюцинациями, бредом особого значения или бредом инсценировки, а также ложными узнаваниями.

Онейроидные и близкие к ним переживания при параноидной шизофрении также описаны такими авторами, как В. Н. Фаворина (1959), М. П. Подобед (1969), Г. Н. Шумский (1974), С. М. Lifshits (1965) [10]: 10.

Wilhelm Meyer-Gross opisał pacjenta ze schizofrenią paranoidalną z zaburzeniami czynności tarczycy z doświadczeniem końca świata [10]: 13. W tym przypadku psychoza była stale zmniejszana, a zespół depresyjno-paranoidalny, który polegał na urojeniu urojeniowym w postaci urojeń grzeszności (charakterystycznych dla stanów depresyjnych) i urojeń prześladowań, wysunął się na pierwszy plan [10]: 13. W tym przykładzie klinicznym Mayer-Gross podkreślił trudność dzielenia się schizofrenii paranoidalnej na formy kliniczne, uzasadniając to istnieniem form przejściowych i wielostronnością jej objawów psychopatologicznych [10]: 13.

Zaburzenia afektywne Edytuj

W schizofrenii paranoidalnej występują również zaburzenia afektywne (zaburzenia nastroju): hipomania, mania, wymazane depresje, ponury nastrój i wibracje afektywne [10]: 9. Podwyższony nastrój zwykle poprzedza początek parafrenicznego stadium schizofrenii paranoidalnej [10]: 9.

MV Sivanova i E.N. Efremova (1973) opisali cechy zespołu maniakalnego u 30 pacjentów ze schizofrenią paranoidalną [10]: 10. U 16 pacjentów zespołowi maniakalnemu towarzyszył zespół parafreniczny, u 8 pacjentów odnotowano go na początku psychozy, u pozostałych 6 pacjentów pojawiło się podczas leczenia lekami przeciwpsychotycznymi (było krótkotrwałe) [10]: 10.

Stan maniakalno-urojeniowy napadowej schizofrenii w rosyjskiej wersji ICD-10 jest zawarty w pozycjach F30.24 „Stan maniakalno-urojeniowy z niestosownym złudzeniem afektu” i F31.24 „Stan maniakalno-urojeniowy, typ bipolarny, z niestosownym wpływem na bzdury” [11]. Jeśli objawy maniakalne są wyraźnie wyrażone i długoterminowe, diagnoza zaburzenia schizoafektywnego jest bardziej odpowiednia [11].

Niektórzy badacze rozróżniają dwa typy schizofrenii paranoidalnej: monomorficzną (paranoidalną) i halucynacyjną („równoważnik halucynacyjny”) [10]: 73. Rozwój prostego wariantu halucynacyjnego lub halucynogenno-paranoidalnego schizofrenii paranoidalnej w niektórych przypadkach można przewidzieć na podstawie cech początkowych i początkowych stadiów rozwoju zaburzeń psychicznych [10]: 73.

Edycja ICD-9

Według Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób, Urazów i Przyczyny Śmierci 9. rewizji (ICD-9), przystosowanej do stosowania w ZSRR, schizofrenia paranoidalna miała wiele opcji klinicznych: 295,31 295,31 - postać paranoidalna (opcja niekorzystna), 295,32 295,32 - postać paranoidalna (typowa wariant), 295,33 295,33 - forma paranoidalna (przepływ napadowo-progresywny), 295,39 295,39 - postać paranoidalna z nieokreślonym rodzajem przepływu [12]. Oddzielnie przydzielono 295,53 295,53 - powolna paranoidalna (paranoidalna) schizofrenia, która była podtypem powolnej schizofrenii [12].

Edycja ICD-10

Poniżej znajdują się oficjalne ogólne kryteria dla schizofrenii paranoidalnej, hebefrenicznej, katatonicznej i niezróżnicowanej (F20.0 - F20.3) [13]. Zgodnie z ICD-10 co najmniej jeden z następujących objawów należy obserwować w celu postawienia diagnozy:

  • (a) „Echo” myśli (dźwięk własnych myśli), wstawianie lub wycofywanie myśli, otwarcie myśli na innych.
  • (b) Złudzenie mistrzostwa, wpływu lub bierności, wyraźnie związane z ciałem lub kończynami, myślami, działaniami lub odczuciami, percepcją urojeniową.
  • (c) Halucynacje „głosy”, komentowanie lub omawianie zachowania pacjenta, inne rodzaje „głosów” pochodzących z różnych części ciała.
  • (d) Trwałe urojenia, które są kulturowo niewystarczające, śmieszne, niemożliwe i / lub ambitne pod względem treści.

Lub co najmniej dwa z następujących „drobnych” objawów powinny być przestrzegane:

  • (e) Uporczywe halucynacje wszelkiego rodzaju, jeśli występują codziennie przez co najmniej jeden miesiąc i towarzyszą im urojenia (które mogą być niestabilne i na wpół uformowane) bez wyraźnej treści afektywnej.
  • (f) Neologizmy, sperrungs (przerwy w myśleniu), prowadzące do zakłóceń lub niespójności w mowie.
  • (g) Katatoniczne zachowanie, takie jak pobudzenie, stwardnienie lub woskowata elastyczność, negatywizm, mutizm i otępienie.
  • (h) „Objawy negatywne” (ale nie spowodowane depresją lub farmakoterapią), co do zasady prowadzi do wykluczenia społecznego i spadku wskaźników społecznych, które można wyrazić:
    • apatia
    • zubożenie lub gładkość mowy
    • niewystarczające reakcje emocjonalne
  • (i) Wiarygodne i konsekwentne zmiany ogólnej jakości zachowań, przejawiające się utratą interesów, bezcelowością, absorpcją z własnymi doświadczeniami, wykluczeniem społecznym.
Instrukcje diagnostyczne

Jednocześnie objawy te powinny być zauważone przez co najmniej miesiąc. Stany, które spełniają te kryteria, ale trwają krócej niż miesiąc, klasyfikuje się jako ostre zaburzenie psychotyczne podobne do schizofrenii (F 23,2 23.2 z dodatkowym czwartym znakiem wskazującym na charakter zaburzenia), a jeśli trwają dłużej niż miesiąc, diagnoza zmienia się (przekodowana) na odpowiednią formę schizofrenii [ 13].

Wraz z rozwojem objawów schizofrenii, wraz z wyraźnymi objawami innych zaburzeń (afektywnych: epizodów maniakalnych lub depresyjnych, padaczkowych, innych chorób mózgu, zatrucia alkoholem lub lekiem lub zespołu abstynencyjnego), schizofrenia nie jest diagnozowana i stosowane są odpowiednie kategorie diagnostyczne i kody. Diagnozę schizofrenii przeprowadza się, jeśli przypadek spełnia kryteria epizodu maniakalnego F 30 30. - lub epizodu depresyjnego (F 32 32. -), ale powyższe kryteria ogólne są określone do rozwój zaburzeń nastroju [13].

Objaw (i) na powyższej liście odnosi się tylko do diagnozy „prostego typu schizofrenii” (F 20,6 20,6), a czas trwania objawów powinien być obserwowany przez psychiatrę przez co najmniej jeden rok [13].

Według ICD-10 diagnozę schizofrenii paranoidalnej przeprowadza się, gdy spełnione są następujące kryteria:

  • A. Musi zidentyfikować (F20.0 - F20.3) ogólne kryteria schizofrenii.
  • B. Muszą istnieć wyraźne urojenia i halucynacje (takie jak urojenia prześladowań, znaczenia i związków, wysokie pokrewieństwo, specjalna misja, zmiana cielesna lub zazdrość, groźny lub imperatywny „głos”, halucynacje węchowe lub smakowe, doznania seksualne lub inne doznania cielesne).
  • B. Gładkość emocjonalna lub nieadekwatność, objawy katatoniczne lub złamanie mowy nie powinny dominować w obrazie klinicznym, chociaż mogą być obecne w lekkim stopniu nasilenia.

  • A. Ogólne kryteria schizofrenii (F20.0 - F20.3 powyżej) muszą być spełnione.
  • B. Urojenia lub halucynacje muszą być widoczne (takie jak złudzenia prześladowań, odniesienia, wzniosłe narodziny, specjalna misja, miłość cielesna, zagrażające lub dowodzące głosy, lub
  • C. Spłaszczanie lub niezgodność objawów katatonicznych lub niespójna choroba.

Edycja diagnostyki różnicowej

Ważne jest, aby wykluczyć ostre przejściowe zaburzenia psychotyczne, zaburzenia schizoafektywne, przewlekłe zaburzenia urojeniowe i organiczne zaburzenia urojeniowe. W ostrych przejściowych zaburzeniach psychotycznych mogą występować negatywne i pozytywne objawy schizofrenii, ale zwykle ustępują w ciągu 2 tygodni. Ważne jest, aby wykluczyć fakt wywołanych urojeń, które mogą występować na przykład podczas wychowywania dzieci w rodzinie pacjentów z chorobą psychiczną.

Złudzenie w schizofrenii różni się od majaczenia zaburzeniami urojeniowymi w jego absurdalności i pretensjonalności, politytmie i fragmentacji [4].

Opcje przepływu i oznaczenie remisji Edytuj

Przebieg schizofrenii paranoidalnej może być przewlekły (ciągły) lub epizodyczny (napadowy) z częściową lub całkowitą remisją.

Rodzaje choroby są kodowane przez dodanie piątego znaku [15]:

  • ciągły F20.00,
  • epizodycznie z rosnącą wadą F20.01,
  • epizodycznie ze stabilnym defektem F20.02,
  • epizodyczna remisja (powtarzająca się) F20.03,
  • niepełna remisja F20.04,
  • całkowita remisja F20.05,
  • inne F20.08,
  • obecnie niejasne, okres obserwacji jest niewystarczający F20.09.

W wersji ICD-10 przystosowanej do użytku w Federacji Rosyjskiej „inny prąd” jest oznaczony kodem F20.07 i kodem F20.09 - okres obserwacji jest krótszy niż rok.

A.V. Snezhnevsky zauważył, że pojęcie „przepływu ciągłego” jest względne. W istocie wszystkie formy schizofrenii, w tym ciągłe z przebiegiem choroby, „przepływają z okresami zaostrzeń i chwilowym zastojem (remisja)” [16].

Obecność lub brak remisji w zaadaptowanej wersji wskazuje szósty znak kodu, a jeśli jest remisja, i wskazanie jej charakteru [17]. Oznaczenie typu remisji za pomocą schizofrenii paranoidalnej jako przykład:

  • F20.0x4 niepełna remisja,
  • F20.0x5 całkowita remisja
  • F20.0x6 brak remisji,
  • F20.0x8 inny typ remisji
  • Remisja F20.0x9
  • BDU.

Edycja DSM

American Diagnostic and Statistical Manuał of Mental Disorders, 2nd Edition (DSM-II), zawierał „paranoidalny typ schizofrenii” (kod w podręczniku 295.3). Wyróżniono trzy podtypy, w zależności od przeważających objawów: wrogi (wrogi), wspaniały (majestatyczny) i halucynacyjny (halucynacyjny) [18].

Kryteria diagnostyczne dla schizofrenii typu paranoidalnego (295,3x) w DSM-III-R (3. wydanie poprawione) [19]:

  • A. Przewaga jednego lub więcej usystematyzowanych systemów urojeniowych lub częstych halucynacji słuchowych związanych z jednym tematem.
  • B. Brak następujących objawów: niespójność mowy, wyraźna ulga (nieadekwatność) skojarzeń, spłaszczony lub znacząco zaburzony afekt, zachowanie katatoniczne, gwałtownie niezorganizowane zachowanie.

  • A. Zaabsorbowanie jednym tematem.
  • B. Żadne z poniższych, wyraźne rozluźnienie skojarzeń, płaski lub rażąco niewłaściwy wpływ, zachowanie katatoniczne, rażąco niezorganizowane zachowanie.

Kryteria diagnostyczne dla schizofrenii typu paranoidalnego (295,30) w DSM-IV-TR (czwarte wydanie poprawione) [20]:

  • A. Przewaga jednego lub więcej układów urojeniowych lub częstych halucynacji słuchowych.
  • B. Brak następujących objawów: niezorganizowana mowa, zachowanie katatoniczne lub niezorganizowane, spłaszczony lub nieodpowiedni wpływ.

  • A. Zaabsorbowanie jednym lub kilkoma urojeniami lub częstymi omamami słuchowymi.
  • B. Żadne z poniższych nie jest zaburzoną mową, zdezorganizowanym lub katatonicznym zachowaniem, ani płaskim lub niewłaściwym wpływem.

W kolejnej edycji DSM-5 nie ma typów schizofrenii [21] [22].

Ostra manifestująca się psychoza w tym zaburzeniu jest leczona lekami przeciwpsychotycznymi i detoksykacją [23]: 158. Wzrostowi negatywnych zaburzeń można zapobiegać za pomocą małych dawek rysperydonu (do 2 mg) i innych leków przeciwpsychotycznych, a także terapii insuliną-śpiączką [23]: 158. Wykazano, że rysperydon i flupentiksol są skuteczne w leczeniu pacjentów ze schizofrenią paranoidalną, w tym w poprawie ich zdolności poznawczych [24].

Wydłużenia antypsychotyczne (haloperidol depot, liorodin depot) i węglan litu są stosowane w terapii podtrzymującej w obecności zaburzeń afektywnych w strukturze psychozy [23]: 158.

W przypadku leków przeciwpsychotycznych stosuje się jednowarstwową terapię elektrowstrząsową [23]: 158.

Znani ludzie cierpiący na schizofrenię paranoidalną:

  • John Forbes Nash - amerykański matematyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie ekonomii w 1994 r. „Za analizę równowagi w teorii gier niewspółpracujących” [25] [26].
  • Daniel Paul Schreber jest niemieckim sędzią, znanym z opisywania swojego stanu w książce Pamiętniki pacjenta neuropatologicznego [27].
  • Theodore Kaczyński - znany również jako Unabomber - Doktor nauk matematycznych, krytyk społeczny, znany z kampanii wysyłkowej bomb [28].
  • Mark David Chapman jest zabójcą Johna Lennona, członka The Beatles. Mark został zdiagnozowany przez dr. Daniela Schwartza [29].
  • Nikołaj Dzhumagaliev - radziecki seryjny morderca - kanibal, „Żelazny Kang”.
  • Richard Chase jest amerykańskim seryjnym mordercą, wampirem z Sacramento. Cierpiał na majaczenie hipochondryczne.
  • Lionel Aldridge (ang.) - amerykański zawodowy piłkarz [26] [30].
  • James Chassie (Eng.) - amerykański pisarz i piosenkarz [31].
  • Kevin Archer (Eng.) - Angielski gitarzysta i autor tekstów [32].
  • Parvin Babi - indyjska aktorka [26].
  • Tom Harrell to amerykański muzyk jazzowy (trębacz) i kompozytor [26].
  • Betty Page - amerykański model mody [33].
  • Veronica Lake to amerykańska aktorka, która otrzymała gwiazdę na Hollywood Walk of Fame [34].

Kontrowersyjne lub błędne wyniki badań:

  • Peter Sutcliffe jest brytyjskim seryjnym mordercą. Został uznany za „już nie chorującego psychicznie” i wysłany ze szpitala psychiatrycznego do więzienia [35] [36].
  • Anders Behring Breivik jest norweskim terrorystą, diagnozę schizofrenii paranoidalnej dokonały dwa zespoły psychiatrów wyznaczonych przez sąd [37] [38], ale po szeroko zakrojonej krytyce pierwszych doniesień sprawa została zmieniona i została uznana za zdrową [39] [37]. Drugie badanie psychiatryczne jego stanu uznano za przejaw narcystycznego zaburzenia osobowości w połączeniu z patologiczną fantazją (patologicznym fałszem), która nie zwalnia od odpowiedzialności karnej [37].

Przyczyny schizofrenii paranoidalnej

Główną przyczyną typu paranoidalnego, podobnie jak wszystkich innych typów schizofrenii, jest zaburzenie fizjologiczne w systemie metabolizmu dopaminy w niektórych częściach mózgu, jak również genetyczna predyspozycja do tej choroby.

Schizofrenia typu paranoidalnego może mieć charakter chroniczny lub epizodyczny, z zachowaniem podstawowych jasnych objawów (urojenia, omamy). W początkowej fazie choroby pacjent charakteryzuje się również izolacją, doświadczaniem ataków lęku, podejrzeń i różnych stanów obsesyjnych. W klinicznym stadium rozwoju schizofrenii pacjent przejawia pseudohalucynacje, urojenia prześladowań, odczucia wpływu fizycznego, które wymagają wykwalifikowanego leczenia. Alkohol, narkotyki i inne leki psychotropowe są przeciwwskazane u pacjentów ze schizofrenią paranoidalną. Aby zidentyfikować inne przeciwwskazania i zalecić najskuteczniejszą terapię, eksperci ośrodka zdrowia „Neopsi”.

Chorobę wyróżnia jasna obecność następujących objawów:

  • Halucynacje
  • Lęk, mania prześladowań,
  • Szalone pomysły
  • Nadmierna religijność
  • Trwała aktywność samobójcza

Urojenia i halucynacje są dwoma głównymi objawami, które manifestują się w różnym stopniu na różnych etapach choroby (o etapach bardziej szczegółowo poniżej).

Brad to fałszywe wyobrażenie o otaczającym świecie, które pochodzi z jego zniekształconej percepcji. Najczęstszą manifestacją jest uczucie prześladowania (jest monitorowane, telefon jest podsłuchiwany) Często pacjenci zachowują się agresywnie, a nie bezwładnie i biernie. Wśród halucynacji wzrokowych są następujące typy:

  • proste - obrazy elementarne (koła, plamki, punkty, linie),
  • temat - wizje przedmiotów, rzeczywistych i fikcyjnych,
  • mikro i makroskopowe - zwiększenie lub zmniejszenie obiektów,
  • autoskopowy - pacjent widzi siebie lub swojego bliźniaka,
  • zooskopowe- wizje ptaków i zwierząt
  • extracampy - Pacjent widzi kogoś lub coś za nim.

Najczęstsze omamy słuchowe. Osoba słyszy „głosy”, komentuje to, co się dzieje, udziela porad, potępia lub nakazuje wykonanie pewnych czynności. Jedną z trudności tej choroby jest obecność ukrytej formy, która może występować przez lata, pogarszając sytuację pacjenta, a tylko doświadczony psychiatra jest w stanie ujawnić tę fazę. Jednak pacjenci rzadko udają się do specjalisty. Psychoterapeuci Centrum NEOPSI wykrywają objawy u paranoidalnych schizofreników na wczesnym etapie i mogą rozpocząć leczenie na czas.

Etapy schizofrenii paranoidalnej

Choroba przebiega w kilku etapach, z których każdy ma swoje własne objawy. Aby uchwycić granice etapów, aby prawidłowo wybrać pożądany jest trudny bez specjalnego wykształcenia. Nasi socjaliści przeprowadzą diagnozę jakościową i zalecą indywidualną terapię i leczenie farmakologiczne. Spróbujmy opowiedzieć trochę o każdym etapie choroby (stan pacjenta stopniowo się pogarsza):

  • początkowy
  • paranoik,
  • paranoiczny,
  • parafer,
  • ciężka wada schizofreniczna.

Początkowy etap trwa od 10 lat lub więcej, charakteryzuje się zaburzeniami podobnymi do zaburzeń osobowości, depersonalizacji, różnych obsesji, hipochondrii, senestopatii (niewygodne uczucie w ciele niejasnej lokalizacji). Na tym etapie możesz otrzymać nieufność, zawężając zakres zainteresowań, sztywność. Gdy wariant halucynogenny na tym etapie objawia się zaburzeniami podobnymi do nerwicy i psychopatycznymi.

Ponadto pojawia się nonsens interpretacyjny, który pacjent systematyzuje i, wykorzystując swoją zwiększoną aktywność wolicjonalną, próbuje ożywić. Na przykład, w obecności pomysłów na reformy, muszą być wykonywane w różnych przypadkach, w obecności złudzeń prześladowań, próbują obliczyć swoich prześladowców, w obecności złudzeń zazdrości, aby znaleźć przeciwnika itp. Jeśli objawy te są opóźnione, choroba przechodzi do następnej fazy - paranoi (dotyczy zaburzeń urojeniowych).

Ten etap z kolei zostaje zastąpiony przez syndrom Kandinsky'ego-Klerambo, wyrażony przez kilka (zazwyczaj dwa) rodzaje automatyzmu, a ich krąg stopniowo się powiększa. Pacjentom wydaje się, że ich myśli są słyszalne dla osób wokół nich, że ktoś kieruje ich myślami, pojawiają się pseudo-halucynacje (brzmiące w głowie czyjegoś głosu). Эта стадия переходит в парафрению, которая может отличаться бредом величия – наличие ответственной миссии, влияние на судьбы людей и вселенной и т.д. Все это перетекает в последнюю стадию – дефектное состояние: один из признаков, казалось бы, грамматически правильно построенная речь, но лишенная смысла и содержания (пациент отвечает на вопрос длинно и связно, но не по сути вопроса, структурируя предложения из первых попавшихся слов).

Шизофрения параноидного типа может носить хронический или эпизодический характер с сохранением первичных ярких симптомов (бред, галлюцинации). На начальном этапе заболевания пациент также отличается замкнутостью, испытывает приступы тревоги, подозрительности, различные навязчивые состояния. При клинической стадии развития шизофрении у больного проявляются псевдогаллюцинации, бред преследования, ощущения физического воздействия, требующие квалифицированного лечения. Больным с параноидной шизофренией противопоказан алкоголь, наркотики и другие психотропные средства. Выявить другие противопоказания и назначить наиболее действенную терапию могут специалисты центра здоровья "Неопси"

Шизофрения – сложное и опасное заболевание, которое может привести к негативным последствиям (физическим, экономическим, юридическим) как для больного, так и для его близких. Заболевание требует постоянного контроля со стороны медиков и близких, пациента необходимо убеждать продолжать терапию и отслеживать, принимает ли он препараты. Наиболее эффективными являются следующее лечение параноидальной шизофрении:

  • медикаментозное - leki neuroleptyczne, terapia detoksykacyjna, terapia w śpiączce insulinowej, węglan litu,
  • psychoterapeutyczny - poufny kontakt z lekarzem, osiągnięcie maksymalnego poziomu zaufania, sympatii,
  • Ect - terapia elektrowstrząsowa (z opornością na leki neuroleptyczne).

Po osiągnięciu wyniku rozpoczyna się etap terapii stabilizującej, w której stopniowo zmniejsza się dawki leku. Terapia stabilizująca jest zalecana przez kilka lat, w zależności od konkretnej sytuacji.

Terapia podtrzymująca jest zwykle przeprowadzana po ustabilizowaniu, a jej głównym zadaniem jest zapobieganie nawrotom choroby. Ważne jest, aby przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza prowadzącego i nie przerywać przyjmowania przepisanych leków.

Zamiast pigułek można przejść do zdeponowanej postaci neuroleptyków, które podaje się raz na kilka tygodni lub miesięcy.

Ten rodzaj leczenia może być stosowany u pacjentów niezdyscyplinowanych skłonnych do zapominania W Centrum NEOPSI pacjenci osiągają wysoki poziom remisji i mogą nadal żyć i pracować przy minimalnym wsparciu lekarskim. Kurs rehabilitacyjny pozwala pacjentom nauczyć się żyć z chorobą i realizować swój potencjał. Pacjent może wziąć udział w kursie wraz ze swoimi krewnymi i krewnymi.

Czym jest schizofrenia paranoidalna?

Paranoidalna postać schizofrenii jest chorobą występującą na tle zaburzeń mózgu. Dokładne przyczyny pojawienia się nerwicy nie zostały zidentyfikowane, ale zakłada się, że choroby zakaźne, genetyka, nieprawidłowości rozwojowe, stres, błędy wychowawcze itp. Są w stanie wywołać postęp odchylenia, który obserwuje się u większości pacjentów ze schizofrenią.

Schizofrenia paranoidalna charakteryzuje się brakiem klasycznych objawów choroby. Pacjenci w początkowej fazie nie są obserwowani zaburzeń mowy, odchyleń wolicjonalnych, zaburzeń afektywnych i katatonii. Pacjenci pozostają skupieni i nie mają problemów z pamięcią. Pozwala to prowadzić normalne życie podczas remisji. Głównym objawem choroby są obsesyjne myśli paranoidalne, które powodują niepokój, psychozę i skłonności samobójcze.

Rodzaje schizofrenii paranoidalnej

Istnieją 3 główne typy choroby:

  • okresowy,
  • ciągły,
  • napadowy progestient.

Ponadto izoluje się depresyjną schizofrenię paranoidalną, w której objawy choroby podstawowej łączy się z zespołem depresyjnym. Istnieje również postać złośliwa. Charakteryzuje się szybkim przebiegiem i szybkim pojawieniem się wyraźnych zaburzeń psychicznych. Leczenie w takich przypadkach jest trudne. Możliwy rozwój nieodwracalnych odchyleń.

Okresowy typ przepływu jest najłatwiejszy. W niektórych przypadkach ludzie mają tylko 1-2 ataki na całe życie. Ciężkie formy są częściej wykrywane. Napad napadowy charakteryzuje się naprzemiennymi okresami remisji i zaostrzeń. Im dłużej osoba jest w normalnym stanie, tym wyraźniejsze odchylenia mogą mieć miejsce w przyszłości.

Oznaki schizofrenii paranoidalnej

Głównym objawem choroby są obsesyjne idee paranoidalne. Najczęściej pacjenci myślą, że są ścigani. Pacjenci obawiają się nadzoru w miejscach publicznych, transporcie, w domu itp. Pacjenci uważają, że prześladowcy mają złożony system. Niektórzy twierdzą, że napastnicy przekazują sobie nawzajem sygnały za pośrednictwem mediów, Internetu, wiadomości itp.

Wraz z postępem majaczenia staje się bardziej złożony i zdezorientowany. Są myśli na temat teorii spiskowych. Pacjenci mogą się obawiać istniejących lub wymyślonych struktur, celebrytów, postaci publicznych i zjawisk fikcyjnych. Pacjenci myślą, że próbują spowodować zło lub uszkodzenie. W wyniku nieprawidłowej pracy ośrodków mózgowych pacjenci nie są w stanie odróżnić rzeczywistości od fikcji. W takim stanie pacjent może wyrządzić krzywdę sobie i innym z powodu dezorientacji, depresji i stanu afektu.

Czasami u pacjentów ze schizofrenią paranoidalną ujawnia się złudzenie specjalnego przeznaczenia, niezwykłego pochodzenia i wielkości. Pacjenci twierdzą, że chcą porwać, zabić lub użyć z jakichkolwiek fikcyjnych powodów. Wraz z postępem choroby w ostatnich etapach występują zaburzenia mowy (niespójne monologi) i odchylenia emocjonalne. Pacjenci odczuwają radość i gniew bez powodu, możliwe są nagłe zmiany nastroju i nadmierne pobudzenie nerwowe.

Istnieją dwie główne formy przebiegu choroby, w zależności od dominującego objawu: omamowy lub urojeniowy. W drugim przypadku pacjent próbuje odkryć teorie spiskowe i nie ufa innym. Formie halucynacyjnej towarzyszy pojawienie się zaburzeń widzenia i słuchu. Pacjent może czuć, że ktoś do niego mówi, potępiając lub komentując jego działania. W przyszłości, wraz z postępem głosów w głowie, które grad i mogą wydawać rozkazy. Czasami staje się powodem popełnienia przestępstwa.

Objawy kliniczne u mężczyzn i kobiet są prawie takie same. Przejawy zależą od indywidualnych cech i światopoglądu.

Objawy i objawy schizofrenii paranoidalnej u kobiet

Pozytywne i negatywne objawy u kobiet są często związane z kompleksami dotyczącymi wyglądu, rodziny i dzieci. Pomysły znajdują odzwierciedlenie w treści halucynacji i urojeń. Kobiety często opiekują się dziećmi i twierdzą, że ktoś chce im zaszkodzić. Czasami są to osoby niewyraźne, ale w większości przypadków pacjenci wskazują na krewnych, sąsiadów, byłych małżonków itp. Jednak niektórzy mężczyźni mogą mieć podobne objawy.

Kobiety częściej rozwijają zaburzenia depresyjne. Narzekają na ataki lękowe. Pacjenci są zamykani, mogą nie mieć kontaktu ze światem zewnętrznym.

Objawy i objawy schizofrenii paranoidalnej u mężczyzn

Mężczyźni częściej wymyślają molestowanie, inwigilację i szpiegostwo. Czasami urojenia i halucynacje są związane ze współpracownikami i pracą. Jeśli schizofrenik paranoidalny ma partnera, podejrzewa małżonka o niewierność. W późniejszych etapach człowiek może próbować bronić się przed wyimaginowanymi wrogami. Znajduje to odzwierciedlenie w tworzeniu barykad, instalacji dodatkowych zamków, instalacji nadzoru wideo itp.

U mężczyzn choroba często prowadzi do psychopatii. W niektórych przypadkach obserwuje się stany afektywne, których wystąpienie przeczy logicznemu wyjaśnieniu.

Rokowanie i leczenie schizofrenii paranoidalnej

Po postawieniu diagnozy schizofrenii paranoidalnej psychiatra przepisuje przebieg leczenia mający na celu zatrzymanie ataku, stabilizację pacjenta i zapobieganie zaostrzeniom. Dodatkowo przeprowadza się adaptację społeczną i pracowniczą, aby pacjent mógł prowadzić normalne życie.

Zatrzymanie ataku rozpoczyna się wraz z nadejściem agresji, prześladowaniami i pogwałceniem percepcji otaczającego świata. Pacjent zostaje umieszczony w szpitalu. Indywidualnie przepisuj leki, które łagodzą objawy. Najczęściej stosowane leki przeciwpsychotyczne o działaniu uspokajającym. Lek jest wybierany w zależności od obrazu klinicznego i obecności przeciwwskazań. Po zniknięciu wyraźnych manifestacji przejdź do ustabilizowania stanu.

Po usunięciu ostrych objawów pacjent zostaje wypisany do szpitala dziennego lub regionalnej przychodni. Specjalista wybiera leki, które są w stanie wyeliminować efekty resztkowe. Najczęściej przebieg terapii obejmuje leki nootropowe, antydepresyjne i przeciwpsychotyczne.

Ważne jest, aby regularnie odwiedzać lekarza, ponieważ na tym etapie nawet drobne czynniki mogą spowodować nowe zaostrzenie. Przyczyną ataku może być hipotermia, łagodny stres lub stres fizyczny.

Po wycofaniu objawów i przywróceniu odpowiedniego postrzegania rzeczywistości przeprowadzana jest adaptacja. Pacjent uczy się samodzielnego życia i stara się uczynić go pełnoprawnym uczestnikiem relacji w społeczeństwie i rodzinie. Jeśli to możliwe, pacjent jest zaangażowany w proces pracy.

Zapobieganie polega na normalizacji tła psycho-emocjonalnego i leków. Dawkowanie można zmniejszyć po badaniu. Leczenie podtrzymujące pomaga zapobiegać nowym napadom. W celu podjęcia działań w odpowiednim czasie pacjent musi regularnie odwiedzać lekarza, ponieważ tylko specjalista może wykryć nietypowe objawy.

Rokowanie zależy od indywidualnych cech pacjenta. Szanse zachowania osobowości, jasności myślenia i zwyczajowego stylu życia zwiększają się w następujących warunkach:

  • pacjentka
  • w rodzinie nie ma przypadków schizofrenii,
  • choroba zaczęła się ostro, ale postępuje powoli,
  • pacjent na czas zwrócił się do lekarza
  • inni wspierają pacjenta i pomagają mu się dostosować.

Przy dobrych okolicznościach pacjent uczy się samodzielnie rozpoznawać sygnały ciała, opiera się im i odwiedza lekarza na czas. Terapia podtrzymująca spowalnia postęp choroby. Pozbycie się schizofrenii całkowicie chore nie odniesie sukcesu, ale przy odpowiednim podejściu będzie w stanie osiągnąć trwałą remisję.

Przy ukrytym rozwoju schizofrenii i braku pomocy możliwe jest powolne niszczenie osobowości.

Najbardziej niebezpieczny ciągły przebieg choroby. Pacjent przestaje odpowiednio postrzegać rzeczywistość. Prowadzi to do zaburzeń przewlekłych i dalszego rozwoju innych zaburzeń psychicznych.

Przyczyny i czynniki

Jeśli objawy schizofrenii paranoidalnej są znane, naukowcy wciąż spierają się o jej przyczyny. To prawda, wielu zgadza się co do ogromnej roli, jaką dysfunkcja mózgu odgrywa w tej patologii. Ale jaki czynnik ma w tym swój udział, nie został jeszcze ujawniony.

Genetyka i czynniki środowiskowe są uważane za szczególny czynnik ryzyka. Jednak żadna teoria nie ma wystarczających dowodów, aby to udowodnić.

Predyspozycje genetyczne często służą jako rodzaj „przełącznika”, który jest aktywowany przez jakieś zdarzenie, doświadczenie emocjonalne lub jakiś inny czynnik.

Oto kilka czynników, które zwiększają prawdopodobieństwo takiej diagnozy jako schizofrenii paranoidalnej:

  • obecność zaburzeń psychotycznych u kogoś z krewnych,
  • ekspozycja wirusowa w macicy,
  • brak składników odżywczych dla płodu,
  • stres w dzieciństwie
  • wynik przemocy
  • później poczęcie dziecka
  • stosowanie substancji psychotropowych (zwłaszcza nastolatków).

A oto objawy paranoidalnej formy schizofrenicznego zaburzenia:

  • mania prześladowań
  • poczucie spełnienia określonej misji
  • przejaw agresywnego zachowania,
  • tendencje samobójcze
  • pojawienie się w głowie halucynacyjnych głosów (w tym imperatyw),
  • możliwość halucynacji dotykowych lub wzrokowych.

Kryteria diagnozowania choroby powinny być zgodne z tym podtypem schizofrenicznym. Tylko obecność oczywistych halucynacji i wyraźnego majaczenia pozwala lekarzowi zdiagnozować zaburzenie opisane ponadto, że:

  • objawy katatoniczne praktycznie nie występują,
  • emocje i mowa prawie nie są zakłócane.

Wśród stanów urojeniowych najbardziej charakterystyczne są wszelkiego rodzaju przeświadczenia prześladowcze.

Ale rozwój psychozy wywołanej lekami, jak i psychozy padaczkowej, z reguły jest wykluczony.

Co ciekawe, istnieje pewien związek między naturą urojeń, jako jednego z objawów schizofrenii paranoidalnej, a poziomem kultury ludzkiej, a nawet jej pochodzeniem.

Cechy leczenia

Co to jest - schizofrenia paranoidalna i jak ją leczyć? W istocie jest to zobowiązanie na całe życie, a nie tymczasowy kurs leczenia. Chociaż prognoza nie jest najbardziej radosna, należy ją rozważyć od samego początku.

Ogólnie lekarz przepisuje terapię na podstawie:

  • rodzaj zaburzenia,
  • intensywność objawów
  • indywidualne cechy pacjenta
  • historie przypadków
  • cechy wieku
  • inne istotne czynniki.

Nie tylko wykwalifikowani psychoterapeuci i inni specjaliści medyczni biorą aktywny udział w procesie leczenia, ale także krewni pacjenta, a także pracownicy socjalni.

Strategia terapeutyczna zazwyczaj opiera się na:

  • przyjmowanie neuroleptyków (tradycyjnych i nietypowych),
  • procedury psychoterapeutyczne
  • leczenie elektrowstrząsowe,
  • umiejętności uczenia się społecznego.

Często zajmuje się leczeniem schizofrenii paranoidalnej w warunkach szpitalnych.

Interwencja niemedyczna, a także psychoterapeutyczna ma na celu przede wszystkim powstrzymanie objawów. Leki przeciwpsychotyczne na receptę.

Rozpoznanie opisanej choroby może wykonać wyłącznie wykwalifikowany lekarz. W związku z tym receptę na leki wykonuje lekarz specjalista - to samo dotyczy harmonogramu zażywania narkotyków i prawidłowego dawkowania.

Jeśli zalecenia lekarza nie są przestrzegane, proces leczenia nie będzie tak skuteczny, jak byśmy chcieli, a powrót do zdrowia nie będzie możliwy. Wielu ludzi przestaje zażywać leki po pierwszych kilku miesiącach, w wyniku czego psychoza powraca i nadal wyczerpuje pacjenta z objawami.

Co się stanie, jeśli zaczniesz chorobę? Znaki będą się regularnie pogarszać, a kontakt ze światem zewnętrznym zostanie utracony. Myśli samobójcze nasilają się, co może prowadzić do zagrożenia prawdziwym samobójstwem.

Często pacjent sam nie zauważa dziwności zachowania, a nawet halucynacje i stany urojeniowe są brane za prawdziwe rzeczy. Ale ludzie wokół niego (zwłaszcza ci blisko niego) z pewnością zauważą zmiany i najprawdopodobniej będą mieli pewne podejrzenia dotyczące zaburzeń psychicznych - w związku z tym powinni przekonać osobę do wizyty u lekarza.

Choroba w ICD-10

Schizofrenia paranoidalna - co to jest? Międzynarodowa klasyfikacja chorób zawiera to zaburzenie pod kodem F20.0. Oprócz halucynacji i zaburzeń urojeniowych zakłada się możliwą obecność zaburzeń afektywnych (lęku i fobii), objawów katatonicznych i zaburzeń mowy.

Oferowane są również następujące opcje przebiegu choroby:

  • ciągły przepływ - kod F20.00,
  • aktualny epizodyczny, z rosnącą wadą - kod F20.01,
  • prąd epizodyczny ze stabilnym defektem - kod F20.02,
  • bieżący progresywny, o napadowym charakterze - kod F20.03.

W przypadku niepełnej remisji kod jest podany F20.04iz pełnym - F20.05.

Oznacza to, że obraz kliniczny opisanej choroby może być zróżnicowany. To bezpośrednio wskazuje na złożoność pochodzenia takich schizofrenicznych zaburzeń i wyjaśnia trudności związane z diagnozą.

Jak zaczyna się choroba?

Początek choroby może być zarówno powolny, jak i nagły. Jeśli schizofrenia zaczyna się nagle, zachowanie pacjenta zmienia się gwałtownie:

  • proces myślenia staje się niespójny,
  • pojawia się agresywne poruszenie,
  • rozwijać stany urojeniowe, charakteryzujące się niespójnością,
  • możliwy rozwój fobii, czyli nieuzasadniony strach,
  • zachowanie staje się coraz bardziej dziwne (niewystarczające).

Kiedy choroba zaczyna się powoli, zachowania również się zmieniają, ale nie natychmiast. Okresowo pacjent wykonuje pojedyncze, nieodpowiednie działania, robi dziwne stwierdzenia, buduje dziwne grymasy. Stopniowo traci zainteresowanie tym, co wcześniej uważał za interesujące. Często można usłyszeć skargi na poczucie wewnętrznej pustki.

Powoli jednak objawy pseudo-nerwicowe stale się zwiększają:

  • pojemność robocza maleje,
  • człowiek staje się ospały i apatyczny,
  • pojawiają się obsesyjne pragnienia.

Czasami musisz uporać się z depersonalizacją, gdy postrzeganie osobistego „ja” przez osobę jest zniekształcone. Intelektualna percepcja otaczającego człowieka świata jest zakłócona.

Obsesji należy zauważyć hipochondria, urojenia ekspozycji i nękanie. Czasami wystarczy, że ktoś obejrzy jakiś epizod o tajnych agentach, po czym jego paranoidalna schizofrenia przejmuje kontrolę nad świadomością: sprawia, że ​​pacjent wierzy, że niektórzy agenci go ścigają, wciąż go ścigają.

Osobowość staje się wycofana i rzadka w reakcjach emocjonalnych. Na początku halucynacje są werbalne - osoba zaczyna słyszeć głosy w sobie. Staje się to punktem wyjścia dla rozwoju wtórnego zaburzenia urojeniowego.

Kolejnym etapem rozwoju paranoi w schizofrenii jest rozwój zespołu Kandinsky'ego-Clerambo. Wniosek diagnosty potwierdza zarówno pseudo-halucynacje, jak i automatyzm psychiczny (gdy osoba nie postrzega własnych myśli i ruchów jako własnych).

Ale są to stany urojeniowe, które są uważane za główny objaw na tym etapie choroby.

Zapobieganie

Co można powiedzieć o zapobieganiu schizofrenii paranoidalnej? Oczywiście zawsze mówi się, że środki zapobiegawcze są bardziej rozsądnym podejściem niż procedury lecznicze: lepiej jest zapobiegać niż leczyć.

Ale w tym przypadku należy zauważyć pewne невозможность как-то предотвратить развитие шизофренического расстройства. Даже если генетическая теория права, «рычагом», который запустит болезнь, может стать какое угодно жизненное событие.

Jedyne, co należy pamiętać, to konieczność rozpoczęcia kursu terapeutycznego, bez opóźnienia tak szybko, jak to możliwe. Pomoże to kontrolować przebieg choroby, przyczyniając się do poprawy długoterminowych perspektyw.

Definicja choroby

Schizofrenia paranoidalna jest endogenną lub dziedziczną chorobą psychiczną charakteryzującą się polimorfizmem (różnorodność objawów).

Obowiązkowe znaki:

  • zaburzenie myśli w postaci delirium,
  • zaburzenie percepcji w postaci halucynacji,
  • defekt emocjonalny, który rozwija się w późnych stadiach.

Dezorganizacja zachowania nie jest typowa, pacjent do ostatnich dni zachowuje umiejętności samoopieki i porządek.

Pacjent jest przetrzymywany przez długi czas w społeczeństwie, rodzinie, a nawet w pracy, ponieważ system urojeń jest tworzony przez długi czas i dotyczy tylko jednej rzeczy: zazdrości, prześladowań, wielkości lub hipochondrii. Profesjonalna wiedza i umiejętności pozostają nienaruszone, podobnie jak inne aspekty życia.

Przyczyny choroby

Badania nad przyczynami schizofrenii paranoidalnej prowadzone są w sposób ciągły, poszerzając granice zrozumienia istoty choroby.

Istotne są następujące teorie:

  • dziedziczny lub genetyczny - wiodący na podstawie danych statystycznych. Posiadanie chorego krewnego pierwszej linii zwiększa częstość występowania choroby o 10%,
  • neurochemiczne - pacjenci z konieczności mają zaburzony metabolizm dopaminy, kwasu kinurerycznego, serotoniny, niektórych białek i innych substancji,
  • długotrwałe nadużywanie alkoholu i uzależnienie od narkotyków, szczególnie niebezpieczne w tym sensie, to mieszanki palenia lub przyprawy, które powodują psychozę podobną do schizoidalnej po pierwszym użyciu,
  • wykorzystywanie dzieci, porzucenie, to nie ma znaczenia, stało się to w rodzinie rodzimej lub adopcyjnej,
  • choroby matki w czasie ciąży, zwłaszcza infekcje wewnątrzmaciczne,
  • niedobór tlenu w płodzie lub niedobory żywieniowe, gdy noworodek nie otrzymuje wystarczającej ilości składników odżywczych.

Różnica w przebiegu choroby u mężczyzn i kobiet

Różnica dotyczy nie tyle syndromów, ile zdolności przystosowywania się do nich, budowania własnego stanu na potrzeby społeczeństwa.

nie żenić się

Ogólnie rzecz biorąc, choroba u mężczyzn jest bardziej otwarta, jasna i oczywista niż u kobiet. Ludzie dzięki prostocie po uformowaniu systemu urojeń zaczynają aktywną walkę o „sprawiedliwość”, zwracają się do różnych instytucji rządowych i organizacji publicznych, broniąc swojego punktu widzenia.

Są one podatne na zakłócenia porządku publicznego, alkoholizmu i metod wpływów fizycznych, w związku z którymi wchodzą do opinii organów ścigania, a stamtąd do leczenia.

U kobiet spisek delirium kręci się wokół problemów rodzinnych, prawie bez wpływu na problemy społeczne. Krewni znoszą różne dziwactwa przez bardzo długi czas, próbując zarządzać własnymi środkami, co oczywiście nie jest możliwe.

Możesz dowiedzieć się więcej o tym, jak ta forma schizofrenii występuje u kobiet w tym materiale na stronie internetowej.

Objawy schizofrenii u mężczyzn

Schizofrenia paranoidalna, której symptomy i objawy u mężczyzn wydają się najbardziej wyraźne, charakteryzuje się dominującym urojeniem:

  1. Molestowanie (prześladowanie) - pacjent odkrywa oznaki nękania ze strony sąsiadów, krewnych, kolegów, obcych lub przedmiotów nieożywionych. „Dowód” to poglądy, słowa, czyny, zamiary, prezenty i wszystko inne. Nie można przewidzieć systemu, w którym gromadzone są „dowody”. Pacjent może odnieść się do „tajnych znaków” koloru ubrania, numeru trasy trolejbusowej, wschodu i zachodu słońca, opadów, projektu architektonicznego budynków i tak dalej.
  2. Wielkość jest niewzruszonym przekonaniem, że pacjent jest niezwykle ważny dla świata. Motywy są różne: potomek rodziny królewskiej, naukowiec, geniusz komputerowy, finansista i tym podobne. Tak więc jeden z pacjentów, który dorastał w sierocińcu i nigdy nie miał ubrań premium, uważał się za wybitnego projektanta odzieży męskiej. Perswazja nie przeszkadzała w tym, że spędzał wszystkie dni w szpitalnej sukni, odmawiając zmiany ubrania. Podczas krótkiego pobytu w domu pacjentka nosiła niewyobrażalny strój składający się z wielobarwnych szmat zszywanych jedna na drugiej.
  3. Zazdrość lub zespół Othello - występuje bez przyczyny, jest wywołany przez alkoholizację. Nie ma prawdziwego powodu, aby go znaleźć, ale nie przeszkadza w tworzeniu struktury. Wyimaginowanym rywalem mogą być nie tylko prawdziwi ludzie, ale także fikcyjne postacie. Powstawanie złudzeń zazdrości bardziej skłonnych do mężczyzn. U kobiet urojenia zazdrości są opóźnione i manifestują się w starszym wieku. Mąż, który naprawdę nie zawsze był wierny w młodości, po starzeniu się, jest postrzegany jako niezwykle atrakcyjny obiekt, do którego wiele kobiet udaje się „spotkać”. Wyraźne sprzeczności - związane z wiekiem wyginięcie męskiej funkcji, chorób i tym podobnych - nie są brane pod uwagę. Jeśli człowiek w napadzie zazdrości może okaleczyć lub zabić, kobiety częściej cierpią w ciszy lub „ładują” dziewczyny i krewnych.
  4. Hipochondria - wykrywanie nieuleczalnych i rzadkich chorób, podczas gdy wyniki badań lekarskich są ignorowane. Jest to charakterystyczne dla obu płci, ale u mężczyzn może być bardziej globalne.

Zachowanie mężczyzn ze schizofrenią

W pełni zdeterminowany przedmiotem delirium. Po krystalizacji urojeniowego systemu człowiek zaczyna konsekwentnie ucieleśniać to, w co wierzy.

Szeroka dostępność Internetu przekształciła i zaktualizowała temat systemów urojeniowych. Dlatego niektórzy pacjenci zaczęli uważać się za żyjących przedstawicieli starożytnych cywilizacji, tajnych rozkazów lub identyfikować się z bohaterami gier.

Z praktyki: pacjent zaczął uważać się za „oficjalnego przedstawiciela tajnego zakonu Imperium Rzymskiego” po opanowaniu komputera. W domu mówił o tym przez 5 lat, ale kontynuował pracę i wykonywał wszystkie obowiązki mężczyzny w rodzinie. Wirtualny znajomy żartobliwie wysłał mu elektroniczny certyfikat przynależności do tajnego porządku. Następnie pacjent „zrozumiał”, że nadszedł czas działania. W imieniu tego zakonu apelował do różnych organizacji, żądając ochrony planety przed inwazją i przykrywając ją kopułą, a także do podjęcia działań na rzecz organów ścigania, które nie zareagowały na jego oświadczenia. Wszedł w kajdanki po zamieszkach na posterunku policji, gdzie zaciekle walczył „o słuszną rzecz”.

Nie każdy ma taką przemoc. Przez wiele lat dana osoba może żyć w rodzinie i pozostać zdolna do pracy - dopóki zjawisko defektu nie zostanie całkowicie „zjedzone” przez osobę, zamieniając osobę w bierną i obojętną istotę.

W późniejszych stadiach choroby pojawiają się negatywne objawy lub wady. Na szczęście u schizofreników paranoidalnych zdarza się to późno, prawie na starość, kiedy życie już się żyje, dzieci rodzą się i wychowują. Pacjenci do tego czasu zdołają uzyskać emeryturę lub otrzymać zasiłek socjalny z tytułu niepełnosprawności. Niektórzy mieszkają w rodzinach, zwłaszcza jeśli żona żyje. Kobiety traktują chorych mężów często bardzo miłosiernie, rozumiejąc ich chorobę i stwarzając warunki do relatywnie wygodnego życia. Wyjątkiem są chore urojenia zazdrości, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla ich żon.

Funkcje diagnostyczne

Trudność polega na tym, że główna manifestacja, a mianowicie szalony pomysł, jest trudna lub prawie niemożliwa do omówienia z pacjentem. To jego „bolący punkt”, który jest uważnie chroniony przed wzrokiem ciekawskich i na pewno nie jest omawiany z osobami z zewnątrz.

Ocena obecności majaczenia na początku ma jedynie pośredni charakter, analizując zachowanie, działania i metody odpowiedzi. Zbiór historii medycznej rodziny pomoże ustalić prawdę - informacje o chorych i dziwnych krewnych, samobójcach, alkoholikach.

Wymaga klinicznej oceny poziomu zdrowia, która jest przeprowadzana zgodnie z wynikami badania somatycznego, danych badań instrumentalnych i laboratoryjnych. Uszkodzenie mózgu - urazy głowy, alkoholizm, zatrucie i ciężkie zabiegi chirurgiczne z przedłużonym znieczuleniem mają bezpośredni wpływ na przebieg choroby.

Istotna jest psychiatryczna ocena stanu: oznaki halucynacji w postaci oczywistych oznak wyimaginowanych rozmówców, „głosów” i obrazów, a także zachowania spowodowane przez system urojeń.

Leczenie schizofrenii u mężczyzn

Jest wybierany indywidualnie w zależności od obrazu klinicznego. W niektórych przypadkach nakaz sądowy wymaga przymusowej hospitalizacji i pobytu w szpitalu. Stosuje się neuroleptyki różnych grup, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki nootropowe.

Gdy pacjent uspokaja się, pociągają ich różne możliwe formy pracy, czytanie, chodzenie, prosty wysiłek fizyczny.

Okres postterapeutyczny jest koncepcją warunkową, ponieważ remisja jest prawie zawsze wspierana przez leki. Pierwszeństwo mają przedłużone postacie neuroleptyków - Moditen Depot, haloperidol dekanian i tym podobne. Zastrzyki należy przyjmować raz na 3-4 tygodnie, stan tych leków pozostaje stabilny, a pacjent jest zwolniony z konieczności codziennego przyjmowania leków.

Rokowanie choroby

Ogólnie rzecz biorąc, bardziej korzystne niż w innych formach, ponieważ zaburzenia niedoboru pojawiają się późno. W trakcie dalszego leczenia pacjent, po zatrzymaniu zaostrzenia, może dobrze żyć w rodzinie, wykonując wykonalną pracę.

Autor artykułu: Psychiatra, psychoterapeuta Neboga Larisa Vladimirovna

Co to za choroba?

Schizofrenia paranoidalna - Jest to zaburzenie psychiczne z charakterystycznymi zniekształceniami systemu percepcji i myślenia.

Dominującą cechą tej choroby jest przewaga bełkoti halucynacjew ogólnym obrazie klinicznym.

Najczęściej choroba zaczyna manifestować się u ludzi w okresie dorastania lub dorosłości (od 30 do 35 lat).

Charakter choroby nie jest w pełni zrozumiały, naukowcy stosują zarówno teorię biochemiczną (występowanie zaburzenia z powodu zaburzeń ośrodkowego układu nerwowego), jak i psychologiczną (rozwój patologii na tle urazu psychicznego, nerwicy, stresu). Jedno spojrzenie na pochodzenie choroby.

Przebieg choroby jest bardzo zróżnicowany i towarzyszy mu szereg specyficznych zespołów i objawów, z których głównym jest nonsens.

Zdarza się:

  • sparafrazowane (złożone i stałe, któremu towarzyszą halucynacje), gdy pacjenci są pewni swojego wyjątkowego znaczenia historycznego lub nadzwyczajnych talentów i zdolności,
  • paranoiczny (fragmentaryczne i niesystematyczne), postępując jako strach przed prześladowaniami lub negatywnymi wpływami otaczających ludzi.

Istnieją specjalne cechy i zachowania pacjentów - oni agresywny, wzburzony, przestraszony, podejrzliwy i praktycznie wyłączony z prawdziwego życia. Ale wraz z tym możliwa jest komunikacja z nimi, a wielu pacjentów dobrze sobie radzi ze swoimi obowiązkami zawodowymi i rodzinnymi.

Leczenie choroby jest długie, głównie in vivo, a rokowanie na wyzdrowienie jest nieprzewidywalne.

Kod ICD-10

Psychiatrzy nazywają schizofrenię zaburzeniem psychicznym z wyraźnymi zaburzeniami w postrzeganiu, pamięci i zachowaniu pacjentów.

Zachowując pewną jasność myślenia, pacjenci zachowują się niewystarczające ich zakres zainteresowań stale się zmniejsza, a zdolności poznawcze są ograniczone .

Schizofrenikom paranoicznym wydaje się, że słyszą myśli wyższego umysłu lub innych ludzi, mogą przekazywać swoje myśli innym na odległość, że ktoś kontroluje ich z zewnątrz lub wypełnia ich umysły złem, drażliwością i pesymizmem.

Choroba charakteryzuje się nieprzewidywalnością w rozwoju, przebiegu, leczeniu i przejawia różne objawy.

Jednak w międzynarodowej klasyfikacji chorób wszystkie typy schizofrenii paranoidalnej są połączone pod jednym kodem - F20.0. Jednocześnie lekarze określają główne cechy zaburzenia: majaczenie i rozpowszechnienie halucynacji słuchowych, zniekształcenie w postrzeganiu rzeczywistości.

Przyczyny choroby

Mechanizm powstawania zaburzenia nie jest w pełni zrozumiały, uważa się, że podstawą schizofrenii paranoidalnej są zaburzenia funkcjonalne w mózgu .

Czynniki, które wywołują to zaburzenie psychiczne, obejmują:

  • dziedziczność
  • zatrucie organizmu w przypadku infekcji wirusowych, bakteryjnych oraz zatrucia chemicznego lub radiacyjnego,
  • dysfunkcje hormonalne i choroby endokrynologiczne,
  • uraz psychiczny, stres, wstrząsy,
  • nadużywanie leków psychotropowych, narkotyków, alkoholu.

Badania pokazują, że słabsza płeć choruje na schizofrenię paranoidalną rzadziej silny.

Jednak doświadczają tego zaburzenia. trudniej . Najwyraźniej emocjonalność kobiet odgrywa znaczącą rolę w rozwoju choroby, więc mają wyraźniejsze odchylenia w zachowaniu i życiu społecznym. Wraz z postępem schizofrenii tożsamość kobiety ostatecznie upada.

Dzięki zmianom w zachowaniu i reakcji emocjonalnej łatwiej jest zauważyć schizofrenię u kobiet niż u mężczyzn. Stają się niezwykle napięci, niespokojni, niezrównoważeni, aktywnie rozmawiają o swoich ustalonych ideach i wymyślonych przeszłych zasługach, nie krępuj się wyrażać negatywnego nastawienia i „wylewać” nagromadzony negatyw.

Ze względu na powściągliwość, rozwój choroby w silniejszej płci może być ignorowany przez długi czas, odpisując na zmiany w zachowaniu na zmęczenie lub naturalną tajemnicę męską, chociaż choroba może zacząć się rozwijać od lat młodzieńczych.

U przedstawicieli silniejszej płci spisek choroby może być bardzo różny od fabuły, wśród nich częściej występują „postacie historyczne”, „reformatorzy polityczni”, „generałowie” i „cesarze”, „geniusze” i „wielcy wynalazcy”.

Mężczyźni są głębiej pogrążeni w chorobie, a ich osobowość z czasem ulega erozji. Jednak zachowują swoją sprawność zawodową i swój status społeczny przez dłuższy czas.

Leczenie choroby przeprowadza się za pomocą specjalnych leków, które mają korzystny wpływ na funkcjonowanie mózgu i łagodzą ostre objawy schizofrenii (leki przeciwpsychotyczne, uspokajające, nasenne, leki przeciwdepresyjne).

Podstawą terapii choroby są neuroleptyki (Haloperidol, Solian, Rispolept i analogi), fundusze te przy przyjęciu na kurs mogą spowolnić deformację osobistą u pacjentów.

Zatem leczenie schizofrenii paranoidalnej odbywa się w dwóch etapach, w celu ustabilizowania stanu pacjenta, a następnie utrzymania go na odpowiednim poziomie.

Ze względu na fakt, że terapia jest prowadzona na bieżąco, psychiatrzy ćwiczą zmianę uformowany formy neuroleptyków na wstrzykiwalny i odwrotnie.

Dodatkowe metody leczenia to techniki psychoterapeutyczne, hipnoza, zajęcia relaksacyjne.

Obejrzyj film: do chorującego. (Styczeń 2022).

Pin
Send
Share
Send
Send