Ciąża

Jak kształcić cudowne dziecko, aby wychować osobę

Pin
Send
Share
Send
Send


Jeśli powiesz mi teraz, że są rodzice, którzy nie marzą o tym, by ich mała dziewczynka dorastała jako cudowne dziecko, po prostu się uśmiechnę. Nie ma takich rodziców! Wszyscy mamy nadzieję, że nasze dziecko jest najbardziej utalentowane, najmądrzejsze, najbardziej ... Na ogół najbardziej! Prawda? Tak 🙂

Oczywiście, że tak. Marzymy, potajemnie lub otwarcie - ale marzymy, że nasze dziecko stanie się prawdziwym cudem dziecka. Ale czy można pomóc dziecku stać się takim cudownym dzieckiem? Częściowo tak. A jak to zrobić, porozmawiamy dzisiaj trochę.

Kim się rozwijamy?

Z definicji cudowne dziecko to dziecko, którego poziom rozwoju intelektualnego znacznie przekracza poziom rozwoju większości dzieci w tym samym wieku.

Takie dzieci uczą się wcześnie czytać i pisać i często zdobywają te umiejętności samodzielnie, bez zaangażowania rodziców. Mają dobrze rozwiniętą pamięć, są w stanie zapamiętać dużą ilość informacji bez widocznego wysiłku. W przeciwieństwie do zwykłych dzieci, maniacy mają możliwość głębokiego skupienia się na przedmiocie zainteresowania.

I cudowne dziecko?

Istnieje mnóstwo testów mających na celu określenie poziomu zdolności intelektualnych dziecka.

Oczywiście możesz spróbować to zrobić sam.

Ale nie jestem pewien, czy możesz być tak bezstronny i obiektywny.

Dlatego byłoby lepiej, gdyby specjalista przeprowadził takie testy. Nawet prosty dobry psycholog w przedszkolu będzie w stanie ocenić wyniki biorąc pod uwagę specyficzny wiek i cechy rozwoju dziecka. Nie wspominając już o specjalistach od profili. Ponadto ważne jest, aby oceniać takie wskaźniki w okresie od sześciu miesięcy do roku.

Oprócz oceny ogólnego poziomu rozwoju, psycholog będzie w stanie zidentyfikować skłonności dziecka do określonego rodzaju aktywności i zasugerować, który obszar jest lepszy do kierowania wysiłkami rodzicielskimi.

Popularne metody wczesnego rozwoju dziecka i duża liczba wykształconych matek gospodyń domowych, które są gotowe poświęcić cały swój czas ukochanemu dziecku, skłoniły wiele dzieci do czytania i liczenia na trzy lub cztery lata.

Jest mało prawdopodobne, że takie dzieci można nazwać naturalnie uzdolnionymi, ich umiejętności są wynikiem pracy rodziców.

Rozwój asymetryczny jest typowy dla wszystkich cudownych dzieci - z dobrze rozwiniętymi zdolnościami logicznego myślenia, zdolnością do usystematyzowania i strukturyzacji otrzymanych informacji, inne funkcje umysłowe zauważalnie pozostają w tyle.

Najczęściej „kulawy” fantazji, wyobraźni, emocji. Dzięki wysokiej inteligencji dzieci często demonstrują infantylizm domowy i społeczny, nie są przyjaciółmi wychowania fizycznego. Opóźnienie w rozwoju motorycznym występuje nie tylko dlatego, że mały geniusz nie gra w gry na świeżym powietrzu z innymi dziećmi na podwórku, biegnie i skacze trochę, ale także dlatego, że przyroda, hojnie obdarzając ją, jest często pozbawiona innej.

Według statystyk, wśród naprawdę uzdolnionych dzieci jest znacznie więcej chłopców - takich jak Mozart, Einstein, Hugo, Griboedov, matematycy Gauss i Pascal, fizyk Ampère, twórca cybernetyki Wiener. Ale wszyscy ci byli maniacy, którzy później stali się wspaniałymi ludźmi, są raczej wyjątkiem niż regułą.

Rodzice dzieci wykazujących niezwykłe zdolności często rzucają wszystko pod nogi, odmawiając własnej kariery, matka (najczęściej matki pracują z cudownymi dziećmi) poświęca cały swój czas dziecku, angażując się w ćwiczenia rozwojowe, absorbując specjalistyczną literaturę w tonach.

Nie zawsze zdając sobie z tego sprawę, spodziewa się w przyszłości wspaniałego powrotu dziecka - przynajmniej Nagrody Nobla.

A prawda o życiu jest taka, że ​​w większości przypadków maniacy dorastają do najzwyklejszych dorosłych, a te umiejętności, które wydawały się niezwykłe w wieku 5 lat, ich rówieśnicy pojmowali w odpowiednim czasie, dostosowując się do rozwoju z tymi, których uważali za małego geniusza.

Bardziej poprawne i mądre jest podejście do uzdolnionego dziecka o innym otoczeniu - radowanie się z jego sukcesu w szachach lub rysowaniu, ale bądź przygotowany na to, że dziecko nie może zostać szachistą ani artystą, ale wybrać inną ścieżkę i być szczęśliwym.

Najważniejsze jest, aby dziecko wiedziało, że jesteś z niego dumny i kochasz go za to, kim jest, bez względu na to, jak szybko zwielokrotnia liczby w swoim umyśle. Dla nas, nasze dziecko jest najlepsze na świecie. Naprawdę? 🙂

Jak uniknąć jednostronnego rozwoju uzdolnionego dziecka

Bardzo często dzieci, które zaczynają mówić wcześnie, recytują wiersze, czytają encyklopedie i wiedzą znacznie więcej niż ich rówieśnicy, rodzice „poruszają się” w tym kierunku: cudowne dziecko jest wysyłane do szkoły wcześniej, przewidując świetlaną przyszłość dla niego w nauce. Jednocześnie zapominają o rozwoju emocjonalnym (jest to zwyczajowo mówić teraz - inteligencja emocjonalna), a rozwój uzdolnionego dziecka jest jednostronny, nie może się komunikować. Jak dorastać od cudownej, wszechstronnej osoby? Studium przypadku mówi psycholog Ekaterinie Murashovej.

W tym czasie dopiero zaczynałam pracę i traktowałam każdego klienta, który przyszedł do mojego biura ze słabo ukrytym strachem. A co, jeśli w ogóle nie rozumiem, co się z nim dzieje? Co jeśli wszystkie techniki, które posiadam, będą bezużyteczne? A co najważniejsze: czy będę w stanie mu pomóc (czy), czy też on (oni) odejdą rozczarowani w szczególności, a często w psychologii w ogóle (w tamtych latach wiedza psychologiczna populacji spadała do zera, a często byłem pierwszym psychologiem kogo ci ludzie widzieli w swoim życiu)?

Wunderkind Eddie

W tym czasie cała rodzina przyszła na przyjęcie: tata, mama i dziecko, chłopiec w wieku czterech lub pięciu lat. I od razu mi się spodobało. W tym czasie było to rzadkie, matki z dziećmi lub nastoletnie dziewczęta przychodziły same, żeby „rozmawiać” (tutaj musimy pamiętać, że w życiu codziennym nie było zbyt wielu programów telewizyjnych, talk show, komputerów osobistych i Inety).

- Widzisz, mamy coś takiego tutaj. - Tata przemówił. - Zamierzamy skonsultować się z jego synem. On jest z nami. jak to powiedzieć. cóż, ogólnie Filippok, pamiętasz? - mężczyzna spojrzał na mnie z nadzieją.

Przypomniałem sobie historię Lwa Tołstoja o chłopu, który sam chodził do szkoły, ale nie miał czasu nic powiedzieć.

„Nie lubię Tołstoja” - powiedział chłopiec. - Jego historie są nudne. Lubię bardziej Niekrasowa. „Frost Governor” - mój ulubiony. Chcesz przeczytać?

- Edik, nie! - szybko powiedziała mama i przepraszając uśmiechnęła się do mnie. - On naprawdę lubi Niekrasowa i zna na pamięć prawie cały wiersz. I wiele więcej. I uwielbia recytować. Jeśli się zacznie, nie przestanie - obrażony.

„Tak,” skinąłem głową, żeby jakoś odpowiedzieć. Wraz z rozwojem Edika oczywiście wszystko było w porządku. Nawet za dużo. Ale co do mnie przyszło?

„Jesteśmy inżynierami” - powiedział ojciec. - I nie rozumiem pedagogiki. Myśleliśmy, że będzie bawił się samochodami, żołnierzami, a potem chłopcami na podwórku, a potem pójdzie do szkoły.

„Prawdopodobnie chciałbym iść do szkoły”, powiedział mi poufnie Eddie. - Ale czy możesz sobie wyobrazić, jakie bzdury - tylko od siedmiu lat biorą!

„Potrafi czytać, liczyć, pisać” - powiedziała matka. - Pisze drukowanymi literami, napisany do niego nie jest bardzo dany. Prawie nigdy nie grałem i nigdy nie grałem. Lubi rozmawiać z dorosłymi. Cały czas wymaga nowych książek, głównie edukacyjnych. Tworzy swoją encyklopedię w grubych notatnikach ze zdjęciami. Po prostu nie wiemy, jak to potraktować. Czy to na ogół norma czy co? - I nagle, zupełnie nieoczekiwanie dla mnie: - Victor, zamknij uszy!

Zanim zdążyłem zareagować, tata zręcznie i zwyczajowo wziął głowę swojego syna w swoje wielkie dłonie. Edik nie próbował uciec i bardzo uważnie obserwował macierzyńską artykulację. „Jest całkiem możliwe, że czytanie warg”, pomyślałem, „dzieci są w tym utalentowane, a sprawa dla niego nie jest wyraźnie pierwsza”.

„Matka męża ma schizofrenię” - powiedziała szybko kobieta. - Słyszeliśmy, że jest dziedziczna, więc bardzo się martwimy. Przepraszam za tę scenę, ale nie chcemy, aby Edik wiedział i od razu zaczął się uczyć psychiatrii, chociaż generalnie ulubioną książką jest medyczny poradnik pediatryczny (użyłem go, kiedy był dzieckiem i był chory). Victor, powiedziałem wszystko, pozwól mu odejść!

Wydany Edik nie zrobił ani kroku i nadal z zainteresowaniem słuchał naszej rozmowy.

- Ogólnie rzecz biorąc, w ten sposób: co powinniśmy teraz z tym zrobić, aby nie zaszkodzić? - Vitya wzięła byka za rogi.

Obecność mojej babci ze schizofrenią pozwoliła mi w pełni zrozumieć problem i moją odpowiedzialność.

- Pozwól mi teraz porozmawiać z Edwardem, a potem pomyśl o tym, a przyjdziesz ponownie, już bez dziecka? - zasugerowałem. - Idzie do przedszkola?

- Oczywiście, daj spokój! - Rodzice chętnie się zgodzili. - W ogrodzie idzie, a to kolejny problem. Wszyscy nauczyciele mówią chórem, że po prostu nie ma tam nic do roboty. Siedzi dookoła swojej niani przez wiele dni i, podczas gdy myje lub myje naczynia, opowiada różne informacje z encyklopedii czytanych lub czyta na głos wersety. Lubi to, ale rozumiesz.

„Rozwój jest silny, ale jednostronny” - powiedziałem rodzicom Edika, kiedy przyszli do mnie po raz drugi. - Jeśli te mózgi mają cały czas karmić encyklopedie, o które proszą, to nie wiem, co się stanie. Mogą naprawdę przegrzać.

„Tak, racja”, powiedzieli rodzice. - Ale co robić?

- Konieczne jest powolne uruchamianie wszystkich innych stron. Jeśli coś zostanie gdzieś dodane, coś na pewno się zmniejszy. Teraz omówimy, jak to zrobić.

- Ale czy będzie normalny? Matka zapytała z niepokojem.

- Najprawdopodobniej tak. Statystyki są dla ciebie, odpowiedziałem. - Zacznijmy od ładnej pielęgniarki - niech nie tylko czyta jej poezję, ale także pomaga w czyszczeniu.

Jak Edik zabił mysz i pomógł niepełnosprawnym

Co się stało potem? Tak się złożyło, że to wiem. Od tego dnia. Mój udział w wydarzeniu jest minimalny. Rodzina Edików przychodziła do mnie raz lub dwa razy w roku - żeby opowiedzieć o sukcesach i omówić porażki. Rozumiejąc, co dzieje się dla nich samych, sami zbudowali określony algorytm i działali, często zdecydowanie i nieoczekiwanie.

Edik nadal chodził do przedszkola i służył jako asystent nauczyciela: utrzymywał porządek, organizował zajęcia, pomagał pielęgniarce w sprzątaniu i był całkowicie bezpieczny.

Pierwsza mysz, która kupiła Edika (moja rada), zmarła. W ogóle jej nie czuł, nie mógł się nią właściwie zaopiekować. Jej śmierć była doświadczana jako tragedia przez całą rodzinę. Edikowi powiedziano: jesteśmy winni, przeceniliśmy cię, jesteś całkowicie nierozwiniętym dzieckiem.

Edik przeczytał wszystko, co mógł o myszach i szczurach, opracował program komiczny i poprosił o jeszcze jeden. Odmówiono mu, powiedzieli: później, kiedy lepiej nauczysz się czuć innych, żywe istoty nie są zabawkami.

Moja siostra się urodziła. Edik, starszy brat, chętnie i skutecznie wspomagany instrukcjami. Matka narzekała: robi wszystko, ale nic nie czuje, jak u szczura.

Kiedy Edik miał pięć i pół roku, pracownicy przedszkola zbuntowali się: twoje dziecko musi iść do szkoły, a najlepiej nie w pierwszej klasie, ale natychmiast w drugim lub trzecim, niszczysz talent, a nawet geniusz, nie zatrzymamy go już tutaj.

Matka i ojciec słyszeli gdzieś o grupach „Specjalne dziecko”. Poszliśmy dowiedzieć się i dowiedzieliśmy się, że są to grupy dla dzieci z zaburzeniami rozwojowymi. Ale biorą też normalne - taki pomysł, zaawansowany, z Zachodu.

„Mamy również naruszenie, tylko w innym kierunku” - powiedział rodzice Edika. - Napisz do nas w grupie seniorów.

Edik był bardzo zaskoczony. „Mamo, tato, co mam tam robić?” Zapytał. „Co? Co?” Odpowiedziało rodzicom: „Co możesz zrobić. Pomóż, rozwijaj się. Zobaczyłeś, jakie dzieci tam są, ponieważ ich choroby są nierozwinięte? Ale nie można ich winić. Potrzebują pomocy”. - Aha, teraz rozumiem - skinął głową Edik.

A dwa tygodnie później z radością powiedział: „Czy wiesz, dlaczego mam wszystko mokre? Nauczyliśmy Dashę przez cały dzień, żeby umyć ręce. Początkowo bała się, a potem spryskała i rzuciła mydłem, a potem nauczyła się nawet mydlić! Nauczyłem ją!” .

„Synu, jesteśmy z ciebie dumni!” - szczerze odpowiedziałem rodzicom.

Jak Edik chodził do szkoły i uczył języków

Sześć i pół roku Eddie poszedł do szkoły. Rodzice opowiedzieli młodemu nauczycielowi o swoim wcześniejszym doświadczeniu w „Specjalnym dziecku” i zapytali: „Naprawdę używasz go w pełni, aby nie przegapił zbyt wiele, co?”.

Dziewczyna podziwiała kreatywność rodziców, była pełna ciekawości, przetestowała Edika w jednym z pierwszych dni szkolnych (jego wiedza była średnio na trzecim lub czwartym poziomie) i powiedziała: OK, króliczku, będziemy pracować z tobą w tej klasie.

W tym momencie moi rodzice i ja omawialiśmy: rozwój emocjonalny i wszelkiego rodzaju pomoc jest oczywiście doskonała, ale jak Edikin może wykorzystać swoją fantastyczną pamięć i swoją ciekawską ciekawość świata jako systemu? Tak, więc to się przyda?

Wtedy moja matka przypomniała sobie nawiasem, że za dwa i pół roku Edik został przedstawiony z kartami ze zdjęciami, gdzie na odwrocie rysunek został nazwany w czterech językach. Edik zażądał, by wszystko nazwać i wkrótce ucieszył się z jego prawie mówiącego przedszkola, głośno dzwoniąc do mebli i potraw po francusku i hiszpańsku.

- Oczywiście, języki! - zdaliśmy sobie sprawę. - To zawsze jest przydatne!

Edik z entuzjazmem podjął inicjatywę rodzicielską, komunikowanie się z dorosłymi nauczycielami bardzo go ucieszyło (jego rówieśnicy nadal bardzo się zniechęcają - wyznał mi, że ma coś łatwiejszego z osobami niepełnosprawnymi ze Specjalnego Dziecka).

W piątej klasie nadszedł kryzys. Młodego nauczyciela już nie było, nauczyciele przedmiotu nie mieli czasu na rozrywkę, Edik powiedział, że w szkole „wszyscy szarpią” i nie będzie już tam chodził.

- Idziesz do szóstej klasy? - zapytałem. - Jeśli oczywiście uda ci się wszystko przekazać? Czy słaby? Czy usiądziesz i skomlesz?

Edik zawsze odpowiednio reagował na wyzwania intelektualne, w swoim chłopięcym wieku.

Nauczyciel, który kocha chłopca i dyrektora klas podstawowych, poradził: nie masz nic do roboty w naszej szkole, chodź do Liceum Fizyki i Matematyki, zgodzimy się, wyjaśnimy, spojrzą na ciebie.

Chodźmy. Aż do ósmej klasy wszystko było w porządku, potem dyrektor szkoły zadzwonił do rodziców: mamy bardzo silny program fizyczny i matematyczny, twój syn studiuje dodatkowo trzy języki, jest przeciążony, niezdolny do radzenia sobie, dwa dwójki w kwaterach, upuszczanie języków.

- Ale on ich kocha! Chodzi do rosyjsko-francuskich i rosyjsko-niemieckich klubów przyjaźni, ogląda programy telewizyjne w Ameryce Łacińskiej bez tłumaczenia, marzy o wizycie w Hiszpanii!

„Więc opuść naszą szkołę”.

Wszyscy, którym polecono pozostać i rekrutować, szkoła w mieście była cytowana i dawała gwarancje przyjęcia na uniwersytet lub Polytech. Nawet ja byłem cicho tchórzliwy. Edik powiedział: „Talenty matematyki w naszej klasie to Leshka i Ilya. I rozumiem te zadania od trzeciego do czwartego. Odchodzimy.”

W zwykłej angielskiej szkole wiedza matematyczna zdobyta w liceum była edad, co wystarczyło na ocenę 11. Języki, które oczywiście szły świetnie. Pamięć jest nadal dobra. Ponadto chętnie i zręcznie pomagał wszystkim, którzy nie mieli nic wspólnego z jego studiami, aw ostatnich dwóch klasach pracował jako nauczyciel angielskiego dla dzieci. Prawie skończył szkołę (w ogóle nie było żadnych zadań z fizyki i chemii, podniósł się przez wkuwanie) doskonały uczeń, ulubieniec wszystkich.

Poradnictwo zawodowe dla cudownego dziecka

- Co mam teraz zrobić? - dezorientacja na temat fizjognomii trądziku okrągłego. - Nie wiem.

- Co lubisz? Języki?

- Nie chcę tłumacza. I nie chcę też naukowca. Chcę z ludźmi.

- Prawdopodobnie nie, nudne.

- Co lubisz robić? Nie słuchaj nikogo oprócz siebie. Pamiętasz to?

- Lubię uczyć, wyjaśniać, pomagać. Zrobiłem to przez całe życie, we wszystkich klasach, nawet w przedszkolu. Udaje mi się, a to jest fajne, gdy ktoś nie wiedział, nie mógł, nie rozumiał, a ty mu wyjaśniłeś, nauczyłeś go i tak się stało.

- Cóż, sam odpowiedziałeś na własne pytanie.

Kilka lat temu, wciąż bardzo młody nauczyciel Edward został „Nauczycielem Roku” tutaj w Petersburgu - całkiem nieoczekiwanie (i bardzo miło) zobaczyłem jego portret na banerze na przystanku autobusowym. Jestem z niego bardzo dumny i życzę mu i jego rodzinie każdego sukcesu.

Ukryty talent

Ukryty talent. „Skala niepowodzeń szkolnych uzdolnionych dzieci jest najczęściej badana w Stanach Zjednoczonych, gdzie testy inteligencji (IQ) są szeroko rozpowszechnione.

Dane dla Stanów Zjednoczonych, a ponieważ teraz siedzę gęsto na forach amerykańskiej edukacji z powodu przybycia mojego syna, mogę tylko powiedzieć moje wrażenia
1. Testy uzdolnień w Stanach Zjednoczonych zaczynają się od podstawowych kości policzkowych (początkowych) i są celowo prymitywne. Zapewnia to szeroki lejek wejściowy i minimalizuje straty.
Dlatego w środku szkoły (w środku) uzdolnionych (utalentowanych) klas opieki 15-20%. To normalna praktyka. Ale niektóre dzieci (w większości przypadków chłopcy), przeciwnie, w szkole średniej są aktywowane i należą do klas zaawansowanych. Ta fala wsteczna jest znacznie mniejsza niż wyciek i wynosi 2-5%.

2. Cały system szkoły amerykańskiej to możliwość akademickiej windy dla wielu różnych przedmiotów. Możesz być bardzo utalentowany w matematyce lub tańcu. I to wszystko) dla pozostałych przedmiotów, które studiuje na poziomie podstawowym, z uczniami znacznie młodszymi.

3. На одаренность фантастически алияет мотивация) при появлении мотивации скрытая одаренность проявляется и расцветает.
А вот с мотивированием в наших школах очень плохо. Именно поэтому у нас такое количество скрыто одаренных детей. Увы.

одаренный ребенок?

Наталья, а вы не пробовали пообщаться с германскими мамами, которые занимаются РР?
Хотя бы на предмет - интересных-развивающих групп?

И еще - если ребенок любит чтение - то может быть его заинтересуют аудиоэнциклопедии с Чевостиком?
Или просто музыкальные постановки?
chociaż najlepszą opcją są opowieści „czytane” przez mamę na płycie lub kasecie.

Jak rozwijać geniusz - metody walki globalistów z wczesnym rozwojem?

Dzisiaj nastąpił transfer globalistów „Jak rosnąć geniusz” - moim zdaniem ten transfer jest skierowany przeciwko wczesnemu rozwojowi. A potem babcia przepiłowała się, wyszła jak cudowne dziecko, cóż, nie mógł tego znieść, a prawdopodobnie po jednym z horrorów telewizyjnych - zrobił to, czego się nauczył.

Wszystkie metody wczesnego rozwoju mają tylko jedną istotną wadę.
Mianowicie - że jak tylko dziecko dorośnie do wieku szkolnego - co z nim zrobić nie jest jasne. Albo idzie do szkoły, gdzie natychmiast staje się głową i ramionami ponad wszystkimi innymi w rozwoju, a często do wyższych klas, ze względu na swoje ogólne zdolności, łatwo odchodzi. A nawet do końca szkoły. W końcu „nieuczeni” działają, ponieważ to jest zbyt proste. Albo w tym samym miejscu w szkole, bezczynnie. Nie ma zbyt wielu opcji, a wszystkie nie są najlepsze. Od nauczyciele, którzy będą indywidualnie podchodzić do takich dzieci - jednostek. I szkoły specjalne - a nawet mniej. Często rezultatem są „nierozpoznani geniusze”, z błyskotliwymi zdolnościami, ale zupełnie nie przyzwyczajeni do pracy.
Albo rodzic zostawia swoje dziecko w domu, a właściwie buduje swoje życie wokół edukacji dziecka. To oczywiście może być całkiem dobre pod względem rozwoju intelektualnego i innych dzieci, ale rozwój rodzica może nie być najlepszym sposobem :) I znowu tylko nieliczni mogą sobie na to pozwolić.

Niestety, wczesny rozwój w pełni jest dobry, jeśli wcześniej istnieje strategia długoterminowa. A w Rosji jest to nadal bardzo, bardzo źle.

Czytasz książkę „Jak wychowywać dziecko

„Jak wychowywać dziecko szczęśliwe: zasada ciągłości”. Jean Ledloff. Amerykańska kobieta, która przez wiele lat mieszkała w plemieniu w Ameryce Południowej. 7ya.ru - projekt informacyjny dotyczący kwestii rodzinnych: ciąża i poród, rodzicielstwo, edukacja i kariera.

http://www.continuum-concept.org/ - strona Lendlof, autor książki
http://samorodok.tripod.com/

Bardzo podobała mi się też książka - przeczytałem ją w całości, ale według mojej opinii bardzo ważne jest, aby ją przeczytać i wziąć. Ale jak wszystko, co czytasz o rodzicielstwie.

Wszystko, co napisał Lendlof, opiera się na doświadczeniu jednego konkretnego plemienia, ale sama pisze, że sąsiednie plemię traktowało dzieci w zupełnie inny sposób, więc to, co opisano w książce, jest bardziej wyjątkiem niż regułą.

Ogólnie rzecz biorąc, znalazłem wiele interesujących rzeczy, które chcę sprawdzić na moim dziecku: na przykład minimum opieki i seplenienia, większa swoboda poruszania się i ogólnie wybór przestrzeni życiowej.

Oszustwo ewolucji :)

Utalentowane dziecko to takie, któremu udało się oszukać ewolucję. Są takie pojęcia w psychologii umiejętności, jak obdarowania ogólne i wyposażenie częściowe (specjalne).

OFF. Ella, pojawiły się dodatki do rejestracji. :) Czy mógłbyś skomentować coś: „The Pink Mouse” to przemianowana na „Happy Family”? :) A już pracujesz z dwoma latami? Następnie w jakim trybie (czas, dzień, ile godzin)? :))

I jeszcze jedno pytanie :) - zarobiłeś pocztę?

Czy to cudowne dziecko?

Myślę, że nie powinieneś narzucać. )) Zbyt trudne dla geeków życie nie jest łatwe.

Powtarzam: może nie warto całe życie budować wokół szkoły? Nie każdy chce podjąć inicjatywę w sprawach szkolnych. Rozumiem, że dorośli chcą :)

Nyusha, oczywiście, jeśli istnieje szansa (zarówno w interesie, jak i czasie), dlaczego nie zrobić czegoś innego? Dla chłopców ważne jest, aby „tworzyć” nie tylko głowę, ale także ręce :)

Jeśli pójdziesz gdzieś, żeby coś zrobić, powiedz nam też.

Siostry Knyazevy - subiektywna opinia.

Nigdy nie starałem się dorastać. W 1949 r. Byli geekowie, najlepsi matematycy i psychologowie z inicjatywy Norberta Wienera, zorganizowali słynne seminarium, zaczęli rewidować psychologię i uczenie się ludzi z punktu widzenia metod teoretycznych.

Mój komentarz będzie również subiektywny. :) Autor „artykułu subiektywnego”, rzekomo studiującego u sióstr, pisze, że Knyazevs studiował według indywidualnego programu.
W rzeczywistości, jak się dowiedziałem, tak było i wcale tak nie było! :)
W wieku od 9 do 11 lat siostry zaczęły na równi ze wszystkimi - z 18-letnimi - 19-letnimi uczniami razem: poszli na te same wykłady i seminaria.
Ale po trzech miesiącach wyprzedzili swoich wiekowych kolegów z klasy, a więc sam autor tego tematu - średnio. dwa razy! Angela miała 96 punktów na ekranie wydajności, podczas gdy Diana miała 94 punkty.
- wow, „blady cień”!
Najwyraźniej jest to fakt, że autor nazywa „absolutną ASOCIALITY”.

W rzeczywistości autor i inni studenci są aspołeczni, a zamiast studiować, biegali, sądząc po ich występie, po Klinskim lub czymś innym.
Na ekranie wydajności było jasne, że średni wynik uczniów w wieku powyżej lat osiągnął zaledwie 50, aw rzadkich przypadkach nawet 60 punktów.
W rzeczywistości nie tylko autor, ale także Akademia, nie mogli znieść „wstydu”: w grudniu uczniowie nie umieszczają już punktów na ekranie wydajności.

Stało się oczywiste, że siostry w ogólnym strumieniu studentów nie miały nic do roboty: szybko poszły naprzód, aw pierwszym roku zdały wszystkie egzaminy na dwa kursy, w tym samym czasie zaczęły studiować psychologię i pedagogikę, prawo filologiczne.
To właśnie autor nazywa ASOCIALITY.
Społeczeństwo jest pojęciem demograficznym: dziecko powinno otrzymać wyższe wykształcenie na długo przed ukończeniem 18 lat - podyktowane jest to ludzką biologią.
W ten sposób ASOCIAL to system „tradycyjnej edukacji”, który sztucznie i świadomie trzy razy opóźnia się w szkole i nie pozwala ludności w wieku 18 lat na rozpoczęcie bezpośrednich obowiązków: noszenie i wychowywanie dzieci w rodzinie!

Z jakiegoś powodu artykuł „Siostry Knyazevy: subiektywna opinia” zaczyna się od kłamstwa. Niestety, leży prawie w każdej linii. Oto, co pisze „autor” w loginie Nata Gorsky:
„Obie dziewczyny (w tym samym wieku) zawsze studiowały razem (miały zajęcia indywidualne, studia zewnętrzne). Weszły do ​​instytutu w wieku odpowiednio 14 i 13 lat, ukończyły studia - po 3 latach (rok ukończenia studiów - 2000)”

Z jakiegoś powodu przypomniałem sobie słowa Nicolo Paganiniego: „Zazdroszczą utalentowanym. Nienawidzą utalentowanych. Zemszczą się na geniuszu”. Więc możesz to wszystko napisać. :)

Weryfikacja i analiza „informacji” wykazały:
Siostry Knyazeva nie weszły do ​​Instytutu, ale do Akademii.
Siostry Knyazeva nie przybyły w wieku 13–14 lat, ale w wieku 9–11 lat, w 1998 roku.
Siostry Knyazev studiowały naprawdę tylko trzy lata i otrzymały pierwsze stopnie licencjackie w międzynarodowych stosunkach gospodarczych - dodaj trzy lata!
Rok później otrzymał stopnie licencjackie z pedagogiki i psychologii.
Cóż, wciąż mam kilka dyplomów: prawa, filologii.
Ponadto, ogólnie rzecz biorąc, subiektywne fabrykacje i odczucia są nakreślone, które nie powinny być nawet czytane i komentowane. Dotyczy to jednak wszystkich dzieci i rodziców w kraju i konieczne jest pokonanie kłamstw, w przeciwnym razie pokona nas.

Autor ukrywa, że ​​siostry były zaręczone przed wstąpieniem do Akademii i uprawiały sport i miały kategorie sportowe! Zajmowali się gimnastyką, tenisem, muzyką i choreografią.
Czy można nawet założyć, że autor nie wiedział o tym, pisząc o nieharmonijnym, jednostronnym rozwoju? Nie, nie można tego założyć - chyba że wychowanie fizyczne w Akademii zostało odwołane?

Pomimo „katastrofalnego”, w najbardziej kryzysowym i tragicznym dla Rosji okresie, siostry Knyazev otrzymały w formie intensywnego i zewnętrznego rosyjskiego, najlepsze radzieckie wykształcenie i harmonijną edukację, co pomogło im zdobyć 5 szkolnictwa wyższego przed ukończeniem 17 lat Przeciwstawia się temu „autor subiektywny”.

Znalazłem na naszej konferencji „Early Development”, że w 1996 roku rozpoczęła się era Człowieka Rozwiniętego - Homo Advanced - kiedy dzieci kończą szkołę średnią w wieku 8–9 lat, otrzymują od 4 do 5 szkolnictwa wyższego aż do osiągnięcia dojrzałości - 18- ti lat.

Ta era Homo Advanced rozpoczęła się od wdrożenia metod opisanych w książkach: „Czytać - zanim pójdziemy dalej”, „Jak przyspieszyć rozwój intelektualny dzieci”, „Jak rozwinąć dziecko z utalentowanym?” (autor P.V. Tyulenev), patrz: www.larisa.h1.ru, a także z książek: „Dzieciństwo - bez chorób” (1970), „Szkoły - bez opóźnień” (V.F. Shatalov, 1971) Rozpoczęła się era Człowieka Rozwoju. - patrz: www.rebenokh1.narod.ru/haera.htm.

Tak więc, dwadzieścia lat temu, w 1996 r., Ogłoszono, że nowy system edukacji „Świat dziecka” z pomocą super zaawansowanych technologii (od: Homo Advanced) pozwala dzieciom otrzymać 4-5 wyższe wykształcenie - do wieku 18 lat. - patrz: „Seria 4:„ Postęp - droga do rozwiniętej osoby. Nauka o rozwoju uzdolnień ”, [link-1].

Na tej konferencji kwestie te zaczęły być dyskutowane jeszcze w 1999 r., A próby rzucenia cienia na wyniki sióstr Knyazev i metody wychowywania rodziców są zaskakujące: taka uwaga wobec dzieci zasługuje na każdą zachętę i powielanie! - to jest moja „subiektywna”, ale uniwersalna opinia. Autor tego artykułu uważa oczywiście wszystkich uczestników konferencji za upośledzonych umysłowo i próbuje opóźnić rozwój dzieci.

Można zauważyć, że autorka w swojej subiektywnej opinii albo całkowicie straciła poczucie proporcji w kłamstwie, próbując wyrzucić część zazdrości, albo cierpi na „kompleks lisów”.
Hipokrytyczne życzenia i pragnienia częściej odkładają na bok „Adama Smitha” tylko podkreślają, że najwyraźniej niefortunny autor tego głupiego małego artykułu rozumie swoją winę i stara się jakoś lub jakoś usprawiedliwić siebie za swoje kłamstwa i, w rzeczywistości, oszczerstwo.

Zatem wszystkie „subiektywne” oceny tego autora - jak wynika z powyższych faktów: kłamca i wróg harmonijnej edukacji - muszą być postrzegane dokładnie na odwrót.

Uważam, że należy omówić, dokładnie zbadać i powtórzyć w Rosji doświadczenia sióstr Knyazev, wyniki systemu metod rozwoju intelektualnego wspaniałych nauczycieli i rodziców: Nikitina, Szatałowa, Tyulenewa i na zawsze zapomnieć o koszmarze, który nazywa się „tradycyjnym systemem edukacji”, który jest tym samym zastępcą Duma Państwowa E.A. Fedorow i inni nazywają to „zawodowym systemem edukacji”.

Utalentowane dziecko

Utalentowane dziecko. Rozwój mózgu dziecka. Psychologia dziecka. Jasne jest, że dla nas WSZYSTKIE nasze dzieci są zdolne. Niemniej jednak, co dokładnie masz na myśli, mówiąc o tym.

Jest takie powiedzenie: „Ludzie rodzą się geniusze, potem stają się utalentowani, a następnie obdarzeni zdolnością, a potem zdolni, a potem stają się przeciętnością”.
V.S. Jurkiewicz pisze, że w klasach średnich naszej szkoły prawie 80% dzieci jest niezdolnych (uczyć się, nie wiedząc, jak się uczyć).
„Nauczyciele w zwykłych szkołach zajmują się głównie dziećmi niepełnosprawnymi”. To oświadczenie uderzyło mnie. Z niezdolnymi lub których zdolności nie mogły się rozwijać?
Dalej Jurkiewicz pisze, że nauczyciele szkolni śmieją się z opinii, że nie ma dzieci niezdolnych do pracy, ale są niezdolni nauczyciele i zgadzają się z nauczycielami, uznając tę ​​opinię za szkodliwy stereotyp.
Cóż, weź odwrotne stwierdzenie: nie ma niezdolnych nauczycieli, są niezdolne dzieci.
Ale jak to się stało, że 80% dzieci - uczniów zdolnych nauczycieli (a to jest nasze z tobą, a nie jakieś hipotetyczne dzieci) - było niezdolnych?
To są informacje do rozważenia :)
Jeśli chodzi o identyfikację uzdolnień.
Jurkiewicz pisze, że zwykły psycholog nie może zidentyfikować i przyczynić się do rozwoju uzdolnionych dzieci: specjalista tego profilu powinien sobie z tym poradzić.
Jednakże twierdzi ona również, że uzdolnienie pochodzi od słowa „dar” (dar natury, dar Boży), ale dla jego manifestacji konieczne jest spotkanie z dzieckiem, z natury obdarzone specjalnymi możliwościami, z rodziną, gotowe do rozwijania tych możliwości. A potem - z nauczycielami, którzy wiedzą, jak widzieć talent i którzy się go nie boją. Doświadczenie pokazuje, pisze, że takie spotkania są dość rzadkie.
Jak rozumiem, te 20% „spotkało się”.
A pozostałe 80%? Nie można lub nie jesteś spełniony?
Teraz odpowiedzi na twoje pytania.
Pojęcie „uzdolnień” jest ściśle związane z pojęciem „zdolności”, a jednocześnie rozwój zdolności wiąże się z jednej strony z ich biologiczną bazą (zadaniami) i działaniami z drugiej.
Innymi słowy, dziecko z pewnymi skłonnościami musi „spotkać się” ze swoją rodziną, nauczycielem, psychologiem, który dostrzeże te postępy i przyczyni się (a nie zmiażdży lub zdeformuje) rozwój tych umiejętności w działaniach, które przedszkolak preferuje od masy proponowanych.
Rozmawiałem na wykładzie (w Yershovo), dlaczego nie wiem, jak pójdzie moja pierwsza lekcja z dzieckiem, dlaczego zaprojektowałem biuro, żeby zobaczyć, do którego stołu, stojaka, dywanu itp. dziecko zrobi, jak uporządkuje to, co jest oferowane (natychmiast zatrzyma się na jednej rzeczy, pobiegnie dookoła całego pokoju i wybierze coś na swoje ulubione zajęcia lub zainteresuje się mną i co ja tam robię, mamrocząc coś pod nosem))
Jestem pewien, że każde zdrowe psychicznie i fizycznie dziecko ma zadatki na całkowite wyposażenie.
Każde dziecko urodzone z pewnym odchyleniem ma zadatki na uzdolnienia w pewnym obszarze działania, które rekompensuje jego brak.
Są dzieci ze specjalnymi (częściowymi) darowiznami - jest to natychmiast widoczne: dziecko wykazuje wysoką aktywność poznawczą w tym konkretnym kierunku, często ignorując inne bodźce.

Wunderkind - zjawisko społeczne

Cudowne dziecko i geniusz to dwie zupełnie różne koncepcje. Geniusze w dzieciństwie są zwykle nazywani „dziwnymi chłopcami”. Tak więc „dziwny chłopiec” był Stephensonem - amatorem, jak wydawało się innym, kręcić się po kuchni przez wiele godzin. Ale to właśnie w kuchni ten „próżniak” zwrócił uwagę na dziwne zachowanie pokrywy wrzenia kotła, co dało mu później możliwość stworzenia pierwszego lokomotywy parowej. Nie mniej „dziwny” był Karol Darwin, zamiast studiować lekcje u myszy i ochrzczony przez własnego ojca, „wstyd całej rodziny”. Nawet Puszkin nie wykazywał żadnych oznak geniuszu w dzieciństwie. Według jego siostry po prostu pogrążył matkę w rozpaczy z powodu jego powolności i ciszy.

Geniusze często przechodzą przez wiele hobby: Leonardo da Vinci ma talent ujawniony w wielu dziedzinach. Przypomnijmy sobie naszego Łomonosowa: sferę jego wiedzy i odkryć - od poezji do matematyki. Pierwszym hobby Galileo było malarstwo, w wieku 17 lat zaczął studiować medycynę, a dopiero później matematykę. I przykłady takiej ciemności. Kolejny znak geniuszu: niezależność myślenia i umiejętność „płynięcia pod prąd”.

Inną rzeczą jest cudowne dziecko. To dziecko z jasnym talentem, którego po prostu nie można przeoczyć. Jest o głowę wyższy niż jego rówieśnicy w jednym obszarze. Dorośli rozwijają swoje umiejętności, najczęściej w oparciu o doskonałą pamięć lub sprawność ciała, i to oni je wymyślają. Dziecko powtarza to, czego nauczyli go dorośli. Ma bardzo mało własnych, ponieważ wciąż uczy się wszystkiego. Ale nawet zdolność do cudownego dziecka nie jest ważna. Jest o wiele ważniejsze, aby zostać zauważonym i zacząć się rozwijać.

Błędy rodzicielskie

Na początku życia wszystkie dzieci są takie same (z wyjątkiem tych, które mają pewne wady w swoich genach). Ponadto wiele zależy od rodziców. Sam mądrość i życzliwość podnoszą cudowne dziecko. Inni wygasają umiejętności, które są im dane u ich dzieci. Dlaczego tak się dzieje? Eksperci uważają, że rodzice, wychowując dzieci, popełniają trzy główne błędy.

Ogranicz mobilność dziecka. Ruch rozwija nie tylko mięśnie, jak się wydaje na pierwszy rzut oka, ale także układ nerwowy, zmysły i myślenie. Dziecko, które dużo się porusza, łagodnie i leniwie wyprzedza rozwój umysłowy. A co robią rodzice? Od urodzenia, taldych: „Nie upadaj, nie naciskaj, nie pękaj. „W szkole są zmuszeni siedzieć z idolem, chociaż każdy psycholog powie, że im bardziej dziecko się porusza, tym mniej się męczy i tym mniej przyswaja sobie materiał do nauki.

Niewielu komunikuje się z dziećmi. Dziecko otwiera świat, ciągle zadając pytania: co? gdzie kiedy? dlaczego jak? W rzeczywistości rozwiązuje on dla siebie te same problemy, z którymi angażują się najbardziej inteligentni filozofowie. A co mówią rodzice: „Kiedy dorośniesz, będziesz wiedział” „Będziesz dużo wiedzieć - wkrótce się zestarzejesz”. Na każde pytanie należy odpowiedzieć, chociaż jest to trudne i wymaga cierpliwości. Ale kiedy dziecko dorasta, trzeba popchnąć go do niezależnych decyzji. „Co o tym sądzisz?” - zadaj kolejne pytanie. I upewnij się, że zrozumiesz to ze swoim dzieckiem: dobrze lub źle.

Odmowa wspólnego działania dziecka. Czy dzieciak zabiera cię do pomocy i co zwykle słyszy? „Trzymaj się z powrotem, przełamaj go”. „Nie wtrącaj się, zranisz się.” Oferuje mu się tylko rolę sług: przynieś, służ, trzymaj. A taka praca jest nudna, nie ma w niej odkrycia. Pozwól dziecku nauczyć się czegoś razem z tobą, nie na uboczu, ale razem. Przecież tylko w ten sposób przekazywane jest doświadczenie „z ręki do ręki”.

Być albo nie być?

Niedawno spotkałem przyjaciela, z którym kiedyś zabraliśmy naszych chłopców na basen. Mój syn robił fajne rzeczy. To było po prostu niemożliwe, żeby go całkowicie rozłożyć. „Patrz”, powiedział trener po intensywnym treningu, „nie jest nawet zmęczony”. Kiedy poprosiłem o poważniejsze studiowanie, mój syn odpowiedział: „Dlaczego?” „No, żeby lepiej pływać” - powiedziałem. „Dlaczego? Dobrze płynę ”. „Zająć pierwsze miejsce”. Zaintrygował mnie swoim pytaniem. Rzeczywiście, dlaczego? Dlaczego dla niego, a nie dla naszej próżności rodziców? A drugie miejsce w mieście było szczytem kariery pływackiej mojego syna.

Syn mojego przyjaciela płynął żartobliwie. Był jakby częścią elementu i czerpał z tego ogromną przyjemność. Не замедлили появиться и результаты. Он стал лучшим в городе, в республике. Семья поменяла место жительства: талантливому ребенку нужен простор. Его имя замелькало в газетах. И вдруг. «Сначала, — рассказывала приятельница, — начались боли в печени, заболевание глаз и непонятные высыпания по всему телу. Исчез интерес к тренировкам.A potem - całkowita niechęć do sportu i ciężkiej depresji. ” Przyjaciel przeklina wszystkich: trenera, rząd, społeczeństwo. Nie przyznaje nawet, że jej syn ma przewartościowanie wartości. Prawdopodobnie cel - rezultat, który dorośli dla niego postawili, już mu nie odpowiada. Musi przyjść do siebie, aby znaleźć swoje miejsce w życiu. Jeśli masz szczęście.

Dlaczego geek płonie? Przede wszystkim oczywiście z wygórowanej eksploatacji. Eksperci uważają, że bez względu na to, jak potężny jest genotyp, nie jest on nieograniczony. Bez opieki w latach 16-19 jest pusta.

Po drugie, gra jest odbierana od maniaków. Małe posłuszne stworzenie „orki” przez wiele godzin dziennie w basenie, na lodzie lub uderzając w fortepian klawiszami. Czy ktoś pomyślał, co stanie się z tym dzieckiem, jeśli jego umiejętności przeminą, czy ktoś go wyprzedzi, czy może po prostu się zmęczy? Jak będzie żył, gdyby w przeszłości miał tylko wyczerpującą pracę i walkę z rywalami? Przed utalentowanymi dziećmi aroganccy rodzice wyznaczali jedyny cel - prymat. Ale od dawna wiadomo, że walka o prymat jest zawsze wyścigiem z czasem. Kruche utalentowane dzieci nie wytrzymują tego wyścigu, załamują się, pokonują dystans. A jeśli któreś z nich zdoła dotrzeć na szczyt, nagle zdaje sobie sprawę: tylko jedna droga jest dalej - w dół. Przecież maniacy po prostu nie mogą żyć, nie nauczono ich tego.

Dlatego rodzice powinni pomyśleć trzy razy, zanim przedstawią swoje umiejętności dziecku publicznie. Nie ważne jak banalna jest prawda, ale talent nie toleruje próżności. Musi się rozwijać. A kiedy dziecko dorośnie, pozwól mu także zarządzać swoim talentem.

Etapy rozwoju intelektualnego dziecka

Nie spiesz się do basenu z głową i spróbuj wszystkich technik na dziecku. Opisane w nich ćwiczenia są przeznaczone dla różnych kategorii wiekowych. Nieprawidłowo wykorzystując materiały szkoleniowe, nie osiągniesz niczego i zniekształcisz normalne myślenie dziecka, co w przyszłości doprowadzi do trudności w nauce.
Jak zrozumieć, co jest odpowiednie dla dziecka w jego wieku? W tym celu należy odnieść się do klasyfikacji etapów rozwoju intelektualnego od urodzenia do 18 roku życia. Szczegółowo opisał psycholog Jean Piaget.

Etapy rozwoju intelektualnego dziecka:

Etap czuciowo-ruchowy (0-2 lata). W tym okresie dziecko studiuje świat za pomocą wrażeń i ruchów. Nie może się doczekać, aby poczuć, ugryźć, rzucić przedmioty w otoczenie. Racjonalnie przez rodziców pozwoli mu to zrobić. W tym okresie przydatne są aktywne gry z wyścigami, zabawkami z wypełnieniami, instrumentami muzycznymi.

Etap przedoperacyjny (2-7 lat). Okres ten jest naznaczony przez nadanie przedmiotom znaczenia symbolicznego. Dziecko bawi się jednym, wyobrażając sobie, że jest inaczej: przedstawia kartonowe pudełko z domem lub maszyną, arkusze papieru z płytkami i tak dalej. Nie powinieneś korygować dziecka i mówić mu, jak poprawić. W czasie gry rozwija wyobraźnię. Rodzice powinni wspierać to przedsięwzięcie i chwalić młodego wynalazcę. Nadszedł czas na fabularne gry fabularne, początek badania kolorów, liczb, liter i innych postaci.
Etap konkretnych operacji (7-11 lat). W tym okresie dziecko jest zdominowane przez logiczne myślenie. Tworzy logiczny łańcuch konsekwencji działań. Nadszedł czas, aby zapoznać dziecko z koncepcjami pomiaru (waga, długość, objętość, szerokość). W tym okresie dziecko zaczyna wyraźnie zdawać sobie sprawę, że jest cząstką świata, a on jest centrum. Wspieraj dziecko w tym trudnym okresie.
Etap formalnych operacji (11-18 lat). Charakterystyczną cechą jest to, że dziecko uczy się przewidywać, przedstawiać sytuację i szukać opcji kontynuacji. W tym okresie można już wyjaśnić nastolatkowi korzyści lub szkody wynikające z działań, wyobrazić sobie, co za nimi podąży. Dziecko ma pierwszych idoli (superbohaterów, postaci z filmów), które naśladuje.

Wskazówki dla rodziców, aby wychować geniusza

Aby rozwinąć wspaniałe zdolności dziecka, stwórz wygodną atmosferę dla rozwoju umysłowego. Tylko wtedy ujawni się potencjał tkwiący w każdym dziecku. Psychologowie zalecają przestrzeganie wielu zasad, które pomogą rodzicom wychowywać dziecko jako cudowne dziecko.

Wskazówki dla rodziców, aby wychować geniusza:

Nie trzymaj dziecka w warunkach szklarniowych. Musi wpaść w trudności i znaleźć wyjście z nich.
Rozważ cechy charakteru dziecka.
Ustaw przykład. Czytaj książki, chodź do muzeów i teatrów, rozwijaj je.
Spędź wolny czas ze swoim dzieckiem. Dziecko powinno czuć, że ma sens dla rodziców i łatwiej jest to pokazać, spędzając z nim wolny czas. Możesz grać, oglądać telewizję lub robić prace domowe razem. Najważniejsze jest to, że sytuacja jest pozytywna, a ty promieniujesz miłością.

Nie skupiaj się na technikach. Proces ten powinien odbywać się w sposób naturalny i nie powinien być prowadzony przez różnego rodzaju ćwiczenia i ćwiczenia.
Spędź czas na rozwój fizyczny dziecka. W zdrowym ciele zdrowy umysł.
Nie wyrzucaj dziecku nieposłuszeństwa wobec dorosłych, skupiaj uwagę na zaletach.

W opinii psychologów nie ma nic trudnego. Każdy rozsądny rodzic rozumie prawdziwość tych tez.

Karty Domana

Obecnie istnieje wiele metod nauczania młodych geniuszy, które są przeznaczone dla dzieci od urodzenia. Który z nich wybierzesz zależy od Twoich preferencji.

Najpierw rozważymy metodologię kart Domana, dzięki której możesz łatwo i naturalnie nauczyć dziecko umiejętności czytania, języka obcego, liczenia i pisania. Nadaje się do zajęć z dziećmi od urodzenia.

Neurofizjolog Glen Doman, badając aktywność mózgu rozwijającego się dziecka, doszedł do wniosku, że od urodzenia był gotowy zaakceptować ogromną ilość informacji, a ta zdolność przechodzi przez lata. W wieku sześciu lat dziecko traci zdolność rejestrowania wszystkiego, co widzi i słyszy. Od tego wieku pamięć działa selektywnie.

Materiały dydaktyczne składają się z kart przedstawiających przedmioty, zwierzęta, akcje i imiona pisane. Musisz pokazać je dziecku i je wypowiedzieć. Później, gdy dziecko pozna związek między słowami matki a obrazami na zdjęciach, zacznie je rozpoznawać.

Wymagania dotyczące zajęć - systematyczne, zgodnie z harmonogramem, ale nie presja na dziecko. Nie powinieneś zaczynać lekcji, jeśli zauważysz, że dziecko jest w złym nastroju. Pochwała i zachęta są mile widziane.

Technika Cecile Lupan

Ta metoda uczenia się jest ulepszoną metodą Domana. Cecille Lupan był zwolennikiem jego badań i pracował z dziećmi na kartach. Ale za każdym razem była przekonana, że ​​małe dzieci nie są repozytorium informacji i nie ma potrzeby uczyć wszystkiego z rzędu.

Metodologia Cecile Lupan wzywa do zwrócenia uwagi na rozwój pierwszych 12 miesięcy życia dziecka. W tym czasie musisz spełnić 4 wymagania dotyczące wychowywania dziecka:

Pokaż miłość, przytul i przytul dziecko, ciesz się sukcesem i zachęcaj.
Stymuluj uczucia dziecka (słuch, wzrok, wrażenia dotykowe, smak i zapach).
Rozwijaj aktywność motoryczną.
Połóż podstawy mowy.

Pozwoli to dziecku łatwo uczyć się w przyszłości i nauczyć się wszelkich umiejętności.

Kostki Zaitseva

Ta technika z powodzeniem istnieje od ponad 20 lat. Stworzył go leningradzki psycholog Nikołaj Aleksandrowicz Zajcew. Cechy polegają na tym, że zajęcia odbywają się w formacie gry, co ułatwia przyciągnięcie uwagi dziecka i jego zachowanie. Dziecko nie będzie musiało siedzieć w jednym miejscu, przeciwnie, kostki Zaitseva oznaczają mobilność. Są zaangażowani nawet na świeżym powietrzu.

Technika jest odpowiednia dla dzieci w wieku dwóch lat. Z pomocą modułów edukacyjnych dzieci uczą się czytać i liczyć. Lekcje są łatwe i łatwe. Według autora wystarczy dać zajęcia 20 godzin, a dziecko opanuje umiejętności czytania i liczenia.

Szkoła Waldorf

Najbardziej kontrowersyjny z kierunków w pedagogice. Wielu rodziców z radością słucha podstawowych zasad szkoły, inni zasadniczo się z nimi nie zgadzają. Faktem jest, że trening Waldorfa zaprzecza celowości wczesnego rozwoju umysłowego. Nauczyciele uważają, że czytanie i pisanie powinno być nauczane w wieku szkolnym, a wcześniej należy zwrócić uwagę na twórczy rozwój.

Zabawki i materiały edukacyjne są wybierane różnorodnie. Najważniejsze jest to, że są bezpieczne. Szkoła Waldorf nie akceptuje przymusu, dziecko wybiera dla siebie zawód. Wiele uwagi poświęca się lekcjom muzycznym. Akompaniament powinien brzmieć podczas czytania bajek, gier i innych czynności.

System Nikitin

System pedagogiczny, opracowany w połowie XX wieku przez zwykłych rodziców, jest obecnie popularny na całym świecie. I to nie dziwi. Jest prosty i dostępny, wiele matek i ojców w pełni zgadza się z podanymi w nim tezami.

Pierwszą rzeczą, na którą nalega Nikitins, jest zwracanie wystarczającej uwagi na rozwój fizyczny dziecka. Każdy pokój dziecka powinien mieć ścianę sportową. Gdzie ma możliwość pracy w dowolnym momencie. Zalecają także, by dać dziecku swobodę, by uczył się na własnych błędach.

System Nikitin traktuje kontakt z matką, jej miłość i troskę, aby być równie ważnym: karmienie na żądanie, wspólne spanie, dzielenie się zajęciami i hobby. Twórcy tej techniki uważają za wystarczające dla pełnego rozwoju i edukacji geniusza.

Pedagogika Montessori

Zadaniem tego systemu treningowego jest stworzenie warunków, w których dziecko ujawni potencjał. Osiąga się pełną swobodę wyboru klas i czasu ich trwania. Niezależnie organizuje miejsce pracy, wybiera materiały i uczy się.

Pedagogika Montessori ma główną zasadę, której muszą przestrzegać rodzice - nie ingerować w dziecko. Musisz zorganizować pokój, aby wszystkie zabawki, materiały dydaktyczne, książki były dostępne dla dziecka. Zwróć szczególną uwagę na meble, ponieważ dziecko chce przenieść swój stół lub pracować na podłodze.

Niezależnie od wybranej metody, najważniejszą rzeczą w nauczaniu dziecka jest nie krzywdzenie go. Nigdy nie pchaj dziecka, nie żądaj od niego zbyt wiele. Trening powinien być dyskretny i cieszyć się dzieckiem. Potem szybko uczy się jakiejkolwiek wiedzy i staje się geniuszem.

Obejrzyj film: Pełna moc możliwości: Jacek Walkiewicz at TEDxWSB (Grudzień 2022).

Pin
Send
Share
Send
Send