Popularne Wiadomości

Wybór Redakcji - 2019

Leczenie pęcherza neurogennego u kobiet

Neurogenna dysfunkcja pęcherza łączy grupę stanów patologicznych, które są oparte na uszkodzeniach różnych części układu nerwowego odpowiedzialnych za unerwienie pęcherza i zapewniając funkcję dobrowolnego oddawania moczu. Ponadto główne znaczenie w ich wystąpieniu nie ma charakteru choroby, ale poziom i stopień uszkodzenia włókien nerwowych.

Lekarze różnych specjalności (urologowie, neurolodzy, terapeuci) często spotykają patologię oddawania moczu z powodu dysfunkcji dolnych dróg moczowych. Wiadomo, że takie zaburzenia są wykrywane u 50-90% pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, u 40-70% pacjentów z chorobą Parkinsona iw 100% przypadków z ciężkimi urazami kręgosłupa.

Jakiekolwiek uszkodzenie układu nerwowego między regionem korowym mózgu a pęcherzem może spowodować jego dysfunkcję. Przyczyny tego stanu są zróżnicowane, główne to:

  1. Zapalne choroby zwyrodnieniowe mózgu, rdzenia kręgowego z uszkodzeniem szlaków (zapalenie mózgu, poprzeczne zapalenie rdzenia, neuropatie cukrzycowe, zapalenie nerwu po szczepieniu, choroby demielinizacyjne itp.).
  2. Proces nowotworowy, który wpływa na tkankę nerwową.
  3. Efekty pourazowe (przerwy, ucisk, zniszczenie różnych części rdzenia kręgowego, szlaki, urazy splotów pęcherzykowych podczas operacji lub trudnej pracy).
  4. Krwotok w mózgu.
  5. Wrodzone wady kręgosłupa.
  6. Uropatia obturacyjna.

Mechanizm rozwoju neurogennych dysfunkcji dolnych dróg moczowych jest dość skomplikowany. W tym przypadku proces patologiczny obejmuje nie tylko pęcherz, ale także otaczające go tkanki. Naruszenia normalnego funkcjonowania pęcherza są rzadko izolowane. W większości przypadków patologia ta jest połączona z zaburzeniami unerwienia odbytnicy, narządów płciowych, dolnej części ciała.

Podstawowym ogniwem w naruszeniu unerwienia pęcherza moczowego jest patologia złożonego odruchu oddawania moczu, który składa się z dwóch faz - gromadzenia moczu i opróżniania pęcherza moczowego.

Klasyfikacja

Nauki medyczne znają kilka wariantów dysfunkcji neurogennych (w zależności od poziomu zmiany).

  • Pierwszy z nich rozwija się z osłabieniem czynnościowym ośrodków oddawania moczu korowego, w których ich wpływ na odruch oddawania moczu jest osłabiony. U takich pacjentów istnieje obraz zahamowanego pęcherza korowego, którego głównymi objawami są niepohamowane popędy i częste oddawanie moczu. Charakteryzuje się całkowitym opróżnieniem bańki.
  • Gdy proces patologiczny jest zlokalizowany na poziomie rdzenia kręgowego powyżej ośrodków lędźwiowo-krzyżowych, akt oddawania moczu występuje w postaci odruchu rdzeniowego, który jest wyzwalany przez mniejsze wypełnienie pęcherza i może być spowodowany nietypowymi bodźcami (na przykład naciskiem na podbrzusze). Ponieważ efekty korowe są wyłączone, potrzeba oddawania moczu nie jest odczuwalna.
  • Uszkodzenie ścieżek przewodzących poniżej odcinka krzyżowego prowadzi do całkowitej dysfunkcji wypieracza (włókien mięśniowych ściany pęcherza), której towarzyszy stan spastyczny zwieracza cewki moczowej. To zakłóca opróżnianie pęcherza moczowego. Taki stan patologiczny może objawiać się naprężeniem podczas oddawania moczu, jego nieciągłością. W wyniku tego w pęcherzu stale znajduje się resztkowa ilość moczu, która przyczynia się do wodonercza i stwarza problemy w nerkach.

Często, w chorobach zapalnych i zwyrodnieniowych, pojedyncze uszkodzenia współczulnych lub przywspółczulnych części łańcucha odruchowego występują na poziomie kręgosłupa i pozaszpitalnym.

  • Wraz z porażką włókien współczulnych zaburzona zostaje funkcja rezerwowa pęcherza moczowego i następuje ciągłe wydalanie moczu - nietrzymanie moczu.
  • Inny obraz pojawia się w przypadku porażenia włókien przywspółczulnych. Charakteryzuje się brakiem odbytu i zatrzymaniem moczu, co pociąga za sobą wszystkie następstwa - refluksy, ekspansję moczowodów, procesy zapalne układu platerowania miednicy piersiowej i rozwój niewydolności nerek.
  • Niepełne jednoczesne pokonanie tych części powoduje częściową dezadaptację i zwężenie pęcherza.

Objawy kliniczne

W początkowych stadiach choroby obraz kliniczny jest reprezentowany przez różne zaburzenia aktu oddawania moczu. Obejmują one:

  • osłabienie pragnienia lub jego braku,
  • częste lub przerywane oddawanie moczu,
  • nietrzymanie moczu
  • wysiłek podczas oddawania moczu i zatrzymanie moczu,
  • uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego.

Zaburzenia impulsów jako pierwsze ogniwo łańcucha odruchowego są odnotowywane przez wszystkich pacjentów, ale ich charakter może być różny w zależności od formy dysfunkcji.

  • W przypadku korowej niehamowanej wersji choroby zachowana jest potrzeba, ale jest to konieczne.
  • Dysfunkcja odruchu charakteryzuje się brakiem parcia z formowaniem jego ekwiwalentu w postaci ciśnienia w podbrzuszu.
  • W przypadku niedostosowanych form choroby, parcie jest osłabione, może być spowodowane przez wymuszone rozciąganie pęcherza.

Innym ważnym objawem tej patologii jest nietrzymanie moczu. Pierwotne nietrzymanie moczu rozwija się, gdy dotknięte są współczulne ośrodki lędźwiowe. Często przyczyną tego są przepukliny rdzeniowe. Wtórne nietrzymanie moczu jest wynikiem przewlekłego zatrzymania moczu. Często łączy się z objawami uszkodzenia nerek:

  • ból w dole pleców
  • gorączka
  • niezdolność nerek do pełnego wykonywania swojej funkcji.

Wszystkim formom dysfunkcji odruchowych i mieszanych towarzyszy zatrzymanie moczu. Tacy pacjenci skarżą się:

  • przy dodatkowym wysiłku przy oddawaniu moczu,
  • obecność „guza” w podbrzuszu,
  • uczucie presji w tym obszarze.

Wśród powiązanych skarg można wykryć:

  • upośledzona czynność jelit (zaparcie lub nietrzymanie stolca),
  • zmiana chodu
  • niższa wrażliwość kończyn dolnych,
  • zmiany troficzne kończyn dolnych.

Diagnostyka

Badanie pacjentów z podejrzeniem dysfunkcji neurogennej pęcherza rozpoczyna się od aktywnego przesłuchania i pobrania historii. Jeśli pacjent nie jest w stanie dostarczyć tych informacji (mowy lub wad poznawczych), przeprowadzana jest rozmowa z krewnymi i badana jest dokumentacja medyczna. Jednocześnie analizuj czas wystąpienia objawów patologicznych i ich dynamikę.

Przydatne informacje pozwalają uzyskać obiektywne badanie z definicją wrażliwości i odruchów. Na tym etapie ważne jest, aby zidentyfikować przyczynę dysfunkcji i uzyskać pełną ocenę stanu dróg moczowych. Dlatego badanie jest koniecznie przeprowadzane przez neurologa i urologa.

Aby potwierdzić diagnozę, potrzebne są wyniki dodatkowych metod badawczych. Obejmują one:

  • kliniczne badanie krwi
  • analiza moczu (zmiana osadu moczu, zmniejszenie gęstości względnej moczu),
  • biochemiczne badania krwi (zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika, zaburzenia elektrolitowe),
  • USG nerek i narządów miednicy,
  • uretrocystografia (ujawnia zwężenie cewki moczowej, odpływ pęcherzowo-moczowodowy),
  • urografia wydalnicza (wykrywa ekspansję miedniczki nerkowej, upośledzoną czynność nerek),
  • badania urodynamiczne (określenie parametrów przepływu moczu i jego objętości resztkowej),
  • cystometria (rejestracja zależności między objętością pęcherza moczowego a ciśnieniem w nim podczas napełniania i opróżniania).

Głównymi obszarami leczenia pacjentów z dysfunkcją neurogenną dolnych dróg moczowych są:

  • stworzenie korzystnych warunków dla wystarczającego opróżnienia pęcherza i zatrzymania moczu,
  • poprawa jakości życia
  • utrzymanie prawidłowej czynności nerek.

Taktyka zarządzania takimi pacjentami jest ustalana indywidualnie, z uwzględnieniem zidentyfikowanych problemów.

W przypadku naruszenia opróżniania pęcherza obowiązują:

  • autotransferacja,
  • terapia lekowa (α-blokery, działające centralnie środki zwiotczające mięśnie, benzodiazepiny),
  • leczenie operacyjne (wycięcie lub rozwarstwienie szyi pęcherza moczowego - podczas zatrzymania moczu, neurotomii sakralnej i sromowej, wszczepienie sztucznych zwieraczy - podczas nietrzymania moczu, w ostateczności - trwałe odprowadzenie moczu przez przetokę nadłonową).

Jeśli pacjent ma nietrzymanie moczu, wówczas zostaje mu pokazana elektrostymulacja odbytu lub cewki moczowej szyi pęcherza.

Ze względu na złożoność unerwienia i wielość poziomów zamknięcia odruchu oddawania moczu, raczej trudno jest wybrać odpowiednie metody leczenia odpowiednie do charakteru zmiany.

Wniosek

Osoby cierpiące na neurogenną dysfunkcję pęcherza moczowego stanowią poważną kategorię pacjentów wymagających rehabilitacji społecznej i medycznej. Terminowa diagnoza i wczesne leczenie (przed wystąpieniem powikłań i zwyrodnieniem lokalnych struktur nerwowo-mięśniowych) pomaga złagodzić stan takich pacjentów i poprawić ich jakość życia. Jednak wiele z nich nie przywraca w pełni funkcji dolnych dróg moczowych.

Pochodzenie i rozwój NDMP

W strukturalnych elementach nerkowych, miseczkach i miednicy, filtrujących mocz z nagromadzonych produktów odpadowych: soli, mikroorganizmów chorobotwórczych, związków powstających po rozpadzie białek. Przez moczowody moczu, nasycone substancjami rozpuszczonymi, dostaje się do pęcherza, z którego musi być wydalony. Ale rozregulowanie oddawania moczu nie pozwala na wyróżnienie moczu na prośbę osoby, nawet jeśli czuje, że pęcherz jest pełny.

Pęcherz wykonuje w ludzkim ciele funkcję gromadzenia moczu i jego wydalania o objętości ponad 600-650 ml. Osoba jest w stanie oddać mocz, nawet jeśli objętość płynu biologicznego nie przekracza 250 ml.

Bańka to pusty organ składający się z trzech warstw:

  • Wewnętrzna powłoka zawiera wiele nabłonkowych komórek śluzowych, które są w bezpośrednim kontakcie z moczem.
  • Środkowa warstwa zawiera włókna mięśni gładkich. Ich główna gromada znajduje się na dnie pęcherza, w pobliżu otworu cewki moczowej - zwieracza. To wypieracz, błona mięśniowa pęcherza, która jest odpowiedzialna za uwalnianie moczu z ludzkiego ciała.
  • Tkanka włóknista chroni i tworzy włókna pęcherza.

Przed procesem oddawania moczu w zwojach przywspółczulnych pęcherza powstaje impuls, który wchodzi do mózgu, przekształca się i powraca. Istnieje potrzeba oddania moczu, zmniejszając wypieracz i uwolnienie pęcherza moczowego.

Gdy pojawia się neurogenna dysfunkcja pęcherza o dowolnej etiologii, impuls wysyłany do mózgu nie jest przetwarzany i nie jest zwracany. Pęcherz jest przepełniony, ale nie ma potrzeby - następuje spontaniczne opróżnianie. W większości przypadków osoba nie ma czasu na ucieczkę do toalety.

Główna klasyfikacja NDMP

Koncepcja neurogennej dysfunkcji pęcherza obejmuje tak obszerną treść przyczyn występowania choroby, że istnieje wiele klasyfikacji zaburzeń regulacji oddawania moczu.

Poniższe jest uważane za najwygodniejsze do diagnozy i wyboru leczenia:

  • Odruchowy pęcherz. Chęć oddania moczu pojawia się w obecności 300 ml moczu. Osoba odczuwa potrzebę, ale proces powinien nastąpić natychmiast lub pęcherz opróżni się mimowolnie.
  • Hiperrefleksyjna bańka. Charakteryzuje się całkowitą utratą wrażliwości i kontroli nad procesem.
  • Blister Hyporeflex. Nawet z nagromadzeniem dużej ilości moczu nie następuje proces oddawania moczu. Ciśnienie wewnątrz pustego organu jest całkowicie nieobecne, a wypieracz jest w stanie rozluźnionym. W tym stanie pacjent powinien być pod nadzorem personelu medycznego, który pomaga mu opróżnić pęcherz.
  • Pęcherz pęcherza. Odkształcają się ściany pęcherza, tracą zdolność rozciągania i prowadzenia impulsów. Ciało stale gromadzi dużą ilość moczu, powodując występowanie zakażeń bakteryjnych.
  • Pomarszczona bańka. Wymaga od pacjenta przebywania w szpitalu, ponieważ oddawanie moczu jest możliwe dopiero po zainstalowaniu cewnika. W pęcherzu praktycznie nie ma moczu, co prowadzi do utraty elastyczności wszystkich warstw ciała ze stopniowym zapadaniem się ścian.

Klasyfikacja ta jest wygodna dzięki zestawowi ocen kilku procesów jednocześnie - stanu wypieracza i zdolności adaptacji pęcherza do niego.

Przyczyny NDMP

Ponad 10% dzieci poniżej dwunastego roku życia ma zdiagnozowaną neurogenną dysfunkcję pęcherza. W przypadku braku leczenia lub jego niemożności z wielu przyczyn fizjologicznych, zaburzenia moczu występują również u dorosłych. Oto główne przyczyny braku regulacji neurogennej:

  • Choroby towarzyszą poważne uszkodzenia mózgu: Parkinsonizm, choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane.
  • Patologia zapalna błon pęcherza moczowego, prowadząca do zakłócenia jego funkcjonowania.
  • Procesy zapalne w krążkach międzykręgowych ze zniszczeniem tkanki kostnej: osteochondroza, spondyloartroza, przepuklina.
  • Choroby zwyrodnieniowe ośrodkowego układu nerwowego, nowotwory łagodne i złośliwe: zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu, neuropatia, zapalenie mózgu i rdzenia.
  • Naruszenie czynności funkcjonalnej pęcherza po zabiegu.
  • Ciężkie obrażenia powodujące uszkodzenie mózgu lub rdzenia kręgowego.
  • Urazy pęcherza spowodowane ściskaniem lub łamaniem integralności ścian.
  • Niezwykle rzadko zdarza się zdiagnozować niemożność lub naruszenie oddawania moczu na tle głębokiego zaburzenia emocjonalnego.

Dysfunkcja pęcherza neurogennego u dzieci może wystąpić w wyniku wrodzonej choroby lub patologii, która występuje podczas porodu.

Funkcje NDPA u dzieci

Naruszenie regulacji nerwowej potrzeby oddawania moczu u dzieci rozwija się natychmiast po urodzeniu lub na etapie powstawania płodu. Rodzice nie mogą zauważyć obecności patologii z powodu wieku dziecka, ponieważ zdolność kontrolowania pęcherza pojawia się o 2-3 lata. Konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem, jeśli po 4 latach wystąpi jedno z następujących zaburzeń oddawania moczu u dziecka:

  • Nietrzymanie moczu.
  • Niemożność opróżnienia bańki.
  • Rzadkie oddawanie moczu.
  • Pilne pragnienia.
  • Opóźnij oddawanie moczu.

Niezdolność wypieracza lub zwieracza do kontrolowania czasowego opróżniania pęcherza rozwija się w wyniku frustracji centralnego układu nerwowego. Dzieci mają mniejsze prawdopodobieństwo zdiagnozowania zaburzenia regulacji, które występuje, gdy rdzeń kręgowy jest uszkodzony. Z reguły takie dzieci chorują na porażenie mózgowe. Przy odpowiednim leczeniu mogą uzyskać kontrolę nad oddawaniem moczu w tym samym wieku, co ich zdrowi rówieśnicy.

Zaburzenia neurogenne pęcherza u dzieci mogą rozwinąć się na tle takich chorób:

  • Wrodzone patologie ośrodkowego układu nerwowego.
  • Nowotwory złośliwe różnych części kręgosłupa.
  • Przepuklina międzykręgowa.
  • Zwyrodnieniowe patologie kręgosłupa, w których niemożliwe jest prowadzenie impulsów z pęcherza do ośrodków regulacji.
  • Rany porodowe.

Zaburzenia neurogenne podczas oddawania moczu występują częściej u dziewcząt niż u chłopców. Receptory wypieracza są nadwrażliwe na żeńskie hormony płciowe, zwłaszcza estrogen. Dlatego nietrzymanie moczu i wyciek moczu są częstsze u dziewcząt.

Z reguły u niemowląt specjaliści wyróżniają dwa rodzaje dysfunkcji pęcherza:

  • Postać hiperaktywna. Rozwija się, gdy niemożliwe jest kontrolowanie centralnego układu nerwowego tylnego mostu mózgu. Pęcherz nie jest w stanie uwięzić płynu, ponieważ wypieracz staje się bardzo aktywny. Z jamy pęcherza jest stały przepływ moczu. Dysfunkcja narządów prowadzi do marszczenia i stwardnienia.
  • Postać hipoaktywna. Rozwija się wraz z porażką centrów regulacji w sakralnym kręgosłupie. Mięśnie gładkie środkowej warstwy pęcherza tracą zdolność do kurczenia się w całości lub w części. Bańka przelewa się z moczem, ale dziecko nie odczuwa potrzeby. Oddawanie moczu następuje mimowolnie. Zwieracz może wkrótce całkowicie stracić swoją aktywność funkcjonalną.

Podczas przepisywania leczenia urolog dziecięcy bierze pod uwagę stopień uszkodzenia OUN, charakterystyczne cechy rozwoju dysfunkcji neurogennej i aktywność funkcjonalną pęcherza.

Obraz kliniczny dysfunkcji neurogennej

Obraz kliniczny NDMP różni się w zależności od rodzaju i formy zaburzenia regulacji. Diagnoza zaburzeń u dzieci jest trudna, ponieważ niemożliwe jest opisanie odczuć przed i po procesie oddawania moczu. Выраженность симптоматики зависит от степени повреждения центральной нервной системы или крестцового отдела позвоночника.

Następujące objawy są charakterystyczne dla hiperaktywnej formy patologii:

  • Poddawanie moczu występuje bardzo często, ale objętość wydzielanego moczu nie przekracza 50-100 ml.
  • Pojawienie się bólu brzucha i (lub) okolicy lędźwiowej. Występują podczas ponownego oddawania moczu do moczowodów z powodu zwiększonej aktywności pęcherza moczowego.
  • Dzieci odczuwają potrzebę, ale mocz jest całkowicie nieobecny w pęcherzu. U dorosłych objaw ten jest mniej powszechny.
  • Prawdopodobieństwo oddawania moczu w nocy jest znacznie wyższe niż w ciągu dnia. We śnie kontrola pęcherza jest znacznie ograniczona.
  • Chęć oddania moczu występuje kilka minut po opróżnieniu pęcherza.
  • Wszystkie pragnienia są impulsywne i silne, często towarzyszą im bolesne odczucia.

Dzieci i dorośli mogą odczuwać pocenie się, na przemian z dreszczami. Rzadkie objawy obejmują nadciśnienie i niektóre rodzaje arytmii.

Gdy dysfunkcja hipoaktywna występuje najczęściej, takie objawy:

  • Mimowolne odprowadzanie moczu i wycieku po opróżnieniu pęcherza moczowego.
  • Brak chęci oddania moczu, gdy pęcherz jest pełny.
  • Aby całkowicie opróżnić bańkę, osoba musi być bardzo trudna do wypchnięcia.
  • Mocz jest wydalany w postaci kropli lub kropli.
  • Zawsze wydaje się osobie, że w bańce pozostało dużo moczu. Często obawy te są uzasadnione. Przeprowadzając badania w celu określenia ilości resztkowego moczu, u takich pacjentów jego objętość osiągnęła 450-500 ml.

Hipoaktywnej postaci pęcherza prawie zawsze towarzyszą infekcje bakteryjne. Wynika to z ciągłej obecności i zastoju moczu. Ciepłe, kwaśne środowisko prowokuje aktywną reprodukcję bakterii chorobotwórczych. Po kilku miesiącach do głównej choroby dołącza się krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych.

Terapia nielekowa

Ta metoda leczenia może być z powodzeniem połączona z innymi metodami leczenia, aby przyspieszyć i skonsolidować wynik. Brak przeciwwskazań i skutków ubocznych pozwala na stosowanie terapii nielekowej, nawet u bardzo małych dzieci. Główne obszary nietrzymania moczu obejmują:

  • Leczenie pulsacyjne prądem elektrycznym o częstotliwości około 80 Hz.
  • Zastosowanie sinusoidalnych symulowanych prądów.
  • Terapia przepływem ciepłego powietrza.
  • Regularne ćwiczenia fizjoterapeutyczne z ćwiczeniami Kegla. Opiera się na treningu mięśni odpowiedzialnych za oddawanie moczu metodą napięcia i relaksu.
  • Zastosowanie tlenu cząsteczkowego pod wysokim ciśnieniem w specjalnych komorach hiperbarycznych.
  • Prowadzenie fizjoterapii za pomocą elektroforezy z zastosowaniem roztworów związków chemicznych.
  • Korzystanie z ultradźwięków i lasera.

Podczas leczenia zaburzeń neurogennych pęcherza u dzieci ważne jest dostosowanie ich codziennej rutyny - łatwiej będzie kontrolować oddawanie moczu i oceniać ich jakość:

  • Regularnie chodź na świeżym powietrzu.
  • Wyklucz aktywne gry przed snem.
  • Zapewnij swojemu dziecku pełny sen.

Jeśli przyczyną zaburzeń oddawania moczu jest stresująca sytuacja, należy chronić dziecko przed nim.

NDMP leczące leki

Dysfunkcji pęcherza neurogennego prawie zawsze towarzyszą infekcje zapalne, dlatego nie można kontrolować antybiotyków i środków przeciwbakteryjnych. W przypadku braku alergii stosuje się różne pokolenia cefalosporyn, leki skojarzone z kwasem klawulanowym (Amoxiclav, Augumentin), metronidazol. Amoksycyklina i klarytromycyna okazały się skuteczne w leczeniu nietrzymania moczu.
Preparaty przeciwbakteryjne Nolitsin, Normobact, Norfloksacyna są stosowane do konsolidacji wyników i zapobiegania nawrotom.

Stosowane są również ziołowe środki:

Wraz z rozwojem dysbakteriozy, mikroflorę jelitową przywraca się, przyjmując Linex, Bifidumbacterin, Lactobacterin, Atsipol. Immunostymulanty, kompleksy witaminowe z mikroelementami są niezbędne do wzmocnienia organizmu. Szczególnie ważne w zaburzeniach oddawania moczu są witaminy z grupy B, witamina K i kwas askorbinowy. Witaminy A i E przyczyniają się do odbudowy ścian naczyń, zapobiegają zmniejszeniu ich elastyczności. Przebieg leczenia wynosi 1-2 miesiące.

Jest mianowanie lekkich środków uspokajających, przeciwdepresyjnych lub uspokajających. Dzieci są zazwyczaj zalecane:

  • Tenoten dzieci.
  • Kojące opłaty dla dzieci.
  • Syrop Novopassit.

W zależności od rodzaju zaburzenia przeprowadza się leczenie:

  • Leki przeciwcholinergiczne.
  • Cholinomimetyki.
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Ponadto przepisywane są prostaglandyny, leki zawierające aminokwasy (glicyna), leki nootropowe (Pantogam).

Interwencja chirurgiczna

Operacje chirurgiczne są wykonywane tylko przy braku skuteczności terapii farmakologicznej. Jeśli przyczyną dysfunkcji neurogennej jest patologia, którą można wyeliminować tylko przy pomocy chirurgów, wówczas taka terapia będzie miała ogromne znaczenie. Następnie przeprowadza się leczenie nietrzymania moczu jako objaw choroby podstawowej.

Za pomocą metod endoskopowych przeprowadzane są następujące rodzaje operacji:

  • Kolagen jest wszczepiany do moczowodów.
  • Resekcja szyi pęcherza moczowego.
  • W razie potrzeby zwiększa objętość pęcherzyka.

Po leczeniu dzieci i dorośli muszą się zarejestrować. Po trymestrze ciąży muszą przejść biochemiczne badania krwi i moczu, aby monitorować postęp regeneracji. Jest również niezbędny do zapobiegania nawrotom.

Jeśli małe dziecko nie może kontrolować oddawania moczu po 4-5 latach, powinieneś odwiedzić pediatrę, który napisze skierowanie do węższych specjalistów. Z reguły dysfunkcje neurogenne nie są leczone samodzielnie, a jedynie postępują. Po wykryciu choroby wymagany jest pobyt w szpitalu w celu diagnozy i leczenia.

Manifestacja

Omawiany stan jest specyficznym zaburzeniem, w którym wszyscy pacjenci skarżą się, że mają problemy z procesem wydalania płynu biologicznego (moczu) z organizmu. Jednakże należy rozumieć, że wszystkie znaki, które zostaną opisane później, mogą występować pojedynczo lub w złożonych, a także mieć różne stopnie nasilenia.

Stanowi patologicznemu towarzyszą różne nieprzyjemne objawy. Źródło: 1lustiness.ru

Wśród głównych objawów eksperci rozróżniają:

  1. Nagła potrzeba wypróżnienia się,
  2. Uczucie ciśnienia w podbrzuszu,
  3. Nie ma ochoty oddawać moczu, czy też jest zbyt słaba,
  4. Niemożność utrzymania moczu
  5. Opóźnienie płynów biologicznych w organizmie,
  6. Trudne oddawanie moczu.

Prawie wszyscy pacjenci, rozmawiając z urologiem, zwracają uwagę na fakt, że wcześniej pewny siebie strumień stał się powolny lub osłabiony. Ponadto ludzie są często dręczeni uczuciem, że narząd nie jest całkowicie wypróżniony, co powoduje uczucie zwiększonego ciśnienia w brzuchu. Rzadziej ludzie stają przed faktem, że aby rozpocząć proces oddawania moczu, powinni włożyć trochę wysiłku.

Wraz z tym pojawia się kolejna nieprzyjemna towarzysząca symptomatologia:

  1. Niezdolność do popełnienia aktu wypróżnienia,
  2. Nietrzymanie stolca,
  3. Naruszenie cyklu miesiączkowego,
  4. Zmniejszone pożądanie seksualne
  5. Rozwój zaburzeń erekcji,
  6. Porażenie lub niedowład kończyn dolnych,
  7. Powstawanie owrzodzeń troficznych i odleżyn,
  8. Zmiana chodu osoby
  9. Wahania temperatury i wrażliwość na ból nóg.

W sytuacjach, w których dysfunkcja nerwowo-mięśniowa pęcherza nie jest diagnozowana w odpowiednim czasie, a patologia postępuje, mogą być zaangażowane górne części układu. Powoduje to następujące objawy związane z uszkodzeniem nerek, które łączą się z opisanymi objawami: gorączka, ból pleców lędźwiowych, utrata apetytu, suchość w ustach, nudności i wymioty (CRF).

Fizjoterapia

Szczególnie popularna wśród lekarzy i pacjentów jest taka procedura jak aplikacje parafinowe. Dzięki nim możesz pozbyć się wysokiego napięcia mięśniowego. Jeśli chodzi o przedstawicieli słabszej płci, zachęca się ich również do wykorzystywania czynników fizycznych w ich złożonym działaniu na organizm.

W zależności od rodzaju rozpoznanej patologii, metoda zostanie określona. Na przykład w przypadku formy hiperrefleksyjnej konieczne jest wykonywanie zabiegów fizjoterapeutycznych, które mają działanie sympatykomimetyczne, a także przeciwskurczowe, co pozwala mięśniom wypieracza rozluźnić się i zmniejszyć zwieracz.

Ale w sytuacji z zaburzeniami hiporefleksji należy preferować manipulacje, które mają stymulujący wpływ na wypieracza. Dobrze jest, jeśli w kompleksie są procedury zdolne do wyeliminowania skurczu, złagodzenia stanu zapalnego, rozszerzenia naczyń i poprawy krążenia krwi.

Wśród fizjoterapii szczególnie korzystne są elektroforeza. Źródło: cistitus.ru

Dlatego, aby wyeliminować skurcz wypieracza, eksperci doradzają:

  • Wykonaj elektroforezę za pomocą Atropiny, Eufillin lub Plathillin (codziennie przez 15 minut, kurs wynosi 12 procedur),
  • Aby przeprowadzić elektroforezę z lekami, które eliminują skurcz,
  • Aby być narażonym na ultradźwięki (5 minut dla każdego dotkniętego obszaru, codziennie przez 10-12 dni),
  • Aplikacje parafinowe (czas trwania jednej sesji wynosi od 30 do 45 minut, wykonywany codziennie przez 12-15 dni).

Kiedy konieczne jest przywrócenie pracy struktur mięśniowych, zaleca się przeprowadzenie specyficznego leczenia, w którym na ciało wpływają pewne rodzaje prądów (warto robić manipulacje codziennie, a kurs trwa dziesięć dni). Możesz także wpływać na pęcherz poprzez terapię diadynamiczną. Czas trwania sesji nie przekracza 7 minut (maksymalnie 10 procedur).

Ponadto eksperci w dziedzinie urologii zaprezentowali całą gamę efektów fizjoterapii na organizm, co pozwala na normalizację pracy autonomicznego układu nerwowego. W tym celu pokazane jest następujące:

  1. Promieniowanie ultrafioletowe
  2. Galwanizacja
  3. Laseroterapia na podczerwień,
  4. Leczenie błotem.

Ważne jest, aby wziąć pod uwagę czas trwania procedur, a także ich liczbę. W stanie nietrzymania moczu pomaga radzić sobie z problemem stymulacji cewki moczowej lub odbytu szyi pęcherza. Procedurę można jednak wykonać tylko pod warunkiem zachowania systemu unerwienia.

Operacyjny

Natychmiast należy zauważyć, że operacja takich problemów jest bardziej objawowa. Istnieje wiele opcji operacji, ale najważniejsze są procedury mające na celu przywrócenie unerwienia pęcherza moczowego.

Taka interwencja jest trudna i czasochłonna, ale ze względu na fakt, że jest praktykowana od ponad 20 lat, możliwe jest osiągnięcie najbardziej pozytywnych wyników. Po takim leczeniu pacjent musi wykonywać gimnastykę, brać leki, być narażony na fizjoterapię.

Jeśli u mężczyzny lub kobiety rozpoznano pęcherz neurogenny, leczenie nie powinno być odkładane na długo. Im szybciej kompleks terapeutyczny zostanie opracowany i w pełni wdrożony, tym większe prawdopodobieństwo, że pacjent wkrótce w pełni wyzdrowieje i powróci do normalnego życia.

Loading...